பிரம்மசூத்திரங்கள் கூறும் இந்த அத்தியாயங்களில், பல்வேறு முனைவர்கள் ஆழ்ந்த வாதங்களை முன்வைக்கின்றனர். முதலில், ஒரு செயலுக்கான பலன் அதன் காரணத்தினால் வருவதாக உறுதியாகக் கூறப்படுகிறது. இது வேதங்களிலும் போதிக்கப்பட்டிருப்பதால், அது மேலும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. ஜைமினி முனிவர், பலனே தர்மம் என்கிறார். ஆனால் பாதராயணர், காரணம் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதனால் அது முற்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் என விளக்குகிறார். வேதாந்த வாக்கியங்களில் உத்தரவு போன்றவற்றில் வேறுபாடு இல்லாதபோது, எல்லா வேதாந்தங்களும் ஒரே முடிவை வழங்குகின்றன. ஆனால் ஒரு இடத்தில் கூட வேறுபாடு இருந்தால், அது பொருந்தாது. இது ச்வாத்யாயம் (சுயபடிப்பு) என்பதிலும் பொருந்தும், ஏனெனில் விதியும், அதனை ஆற்றத் தகுதியும் உள்ளது. இது வேதங்களில் காட்டப்பட்டிருக்கிறது. மூலமான அர்த்தத்தில் வேறுபாடு இல்லாதபோது, அது உபாங்க உத்தரவு போன்று ஒரே முடிவை தருகிறது. வார்த்தை காரணமாக வேறுபாடு உண்டாகும் எனினும், அது பொருந்தாது, ஏனெனில் வேறுபாடு இல்லை. சூழ்நிலையின் வேறுபாடு உயர்வு, தாழ்வு எனக் காட்டாது; அதுபோல் வேறுபாடு இல்லை. அந்த வகையில் ஏற்கப்பட்டிருந்தாலும், அது முன்பே கூறப்பட்டுள்ளது; இருந்தாலும், அது இருக்கிறது. பரவல் காரணமாக இது நியாயமானதாகும். இந்த ஒரு விடயத்தைத் தவிர மற்ற எல்லா இடங்களிலும் வேறுபாடு இல்லை. ஆனந்தம் முதலியவை பிரதான தத்துவத்திற்கே உரியது. “பிரிய தலை” போன்றவற்றை அடையாமை, அதிகரிப்பு, குறைவு ஆகியவை வேறுபாட்டினால் உண்டாகின்றன. மற்றவை பொதுவான அர்த்தத்தினால் விளங்குகின்றன. தியானத்திற்கு தனி நோக்கம் இல்லாததால், மேலும் “ஆத்மா” என்ற வார்த்தையாலும், ஆத்மாவைத் தக்கவைத்தல் மற்ற இடங்களில் போல் இங்கும் உள்ளது. தொடர்பு காரணமாக என்றால், அது கூட சாத்தியமே, ஏனெனில் குறிப்பாக உள்ளது. விளைவு குறிப்பிடப்பட்டதால், இது புதிதல்ல. வேறுபாடு இல்லாததால், இது ஒரே மாதிரியாகும். அந்த வகையில் தொடர்பு மற்ற இடங்களிலும் உள்ளது. ஆனால் வேறுபாடு காரணமாக அப்படியில்லை என்றும் கூறப்படுகிறது; இது வேதங்களில் காட்டப்பட்டுள்ளது. ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் பரவல் காரணமாகவும் இது உறுதியாகிறது. புருஷ தியானத்திலும், மற்றவை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதால் அது பொருந்தும். அர்த்த வேறுபாடு, படைத்தல் முதலியன காரணமாக உள்ளது. ஆனால் நிறைவேற்றம் இல்லாதபோது, “உபாயன” என்ற வார்த்தை இருப்பதால், குசகடலும், சந்தங்களும் புகழும் கீர்த்தியும் போலவே என்று கூறப்படுகிறது. அந்திய கிரியைகளில், கடந்து செல்லுதல் இல்லை; ஏனெனில் மற்ற முனிவர்கள் அவ்வாறு கூறுகின்றனர். இருவரும் விருப்பப்படி செய்யலாம், ஏனெனில் எந்தவித முரண்பாடும் இல்லை. இரு வழிகளிலும் நோக்கம் நிறைவேறுகிறது; இல்லையெனில் முரண்பாடு ஏற்படும். இது சரியானது, ஏனெனில் பொதுவான நோக்கம் எப்போதும் கிடைக்கிறது, இயற்கை வாழ்வில் போல. கர்த்தாக்கள் தங்கள் பணியை, அவர்கள் நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் வரை தொடர்வார்கள். எல்லோருக்கும் கட்டுப்பாடு இல்லை; வேத வாக்கும், அனுமானமும் முரண்பாடில்லையெனக் கூறுகின்றன. ஆனால் அக்ஷரத்தைத் தியானிப்பவர்களுக்கு, பொதுவும், குறிப்பும் இருப்பதால், உபாங்க கிரியைகள் போலக் கட்டுப்பாடு உள்ளது என்று கூறப்படுகிறது; இது அந்தரங்கமான சிந்தனையால் விளங்கும். “பஞ்சபூதங்கள் போல, இடைவெளியில் ஆத்மாவுக்கு வேறு வேறுபாடு இருக்காது” எனில், அது பொருந்தாது, ஏனெனில் வேதங்கள் வேறுபாடு இருப்பதைப் போதிக்கின்றன. கீழ்மையானவற்றில் போல, பரிமாற்றம் உண்டு என்று முனிவர்கள் கூறுகின்றனர். இவ்வாறு, இந்த ஸூத்திரங்கள் மூலம், காரணம், வேறுபாடு, ஒருமை, தியானம், கிரியைகள், பலன் ஆகியவை எப்படி பரஸ்பரம் தொடர்புடையவை என்பதை முனிவர்கள் ஆழ்ந்த விவாதங்களால் வெளிப்படுத்துகின்றனர்.