श्रूयतां, भगवन्! यदा कश्चन प्रवदेत्—कर्मणा विरोधः स्यान्नु इति, तदा न तथा, यतो विविधाः प्रयोजनान्यवलोक्यन्ते। यदि चोच्यते—एष केवलं शब्दः, तदपि न तथा, यतः तस्य उत्पत्तिः प्रत्यक्षानुमानाभ्यां निश्चिताऽस्ति। अतः स नित्य एव। नामरूपयोः साम्येन, पुनरुक्तौ अपि विरोधो न दृश्यते, यथा दृश्यते स्मर्यते च। जैमिनिराह—मध्वादिषु यथा, अर्हणं नास्ति, अशक्यत्वात्। परं तु ज्योतिष्टोमे सति अर्हणं विद्यते। बादरायणः पुनराह—अस्तित्वं तु निश्चितमेव। यतः, उपेक्षा च गुडस्य स्रवणं च श्रूयते, स्रवति च, तेन तद् सूचितम्। तथा च क्षत्रियत्वस्य प्राप्तिः अपि दृश्यते। अनन्तरं चित्ररथस्य निर्देशात् पुनः तत् सूच्यते। शुद्ध्युपदेशात् च, अभावस्य चोक्तेः। अभावे च कर्मणः निश्चितत्वात्। श्रवणाध्ययनयोः निषेधात्। परम्परया च। कम्पनात्। ज्योतिर्दर्शनात्। आकाशस्य अन्यत्वेन, अन्यैः च नामभिः निर्देशात्। सुषुप्त्युत्क्रान्त्योः भेदात्। 'ईश्वर'ादिशब्दैः च। यदि कश्चन वदेत्—केषांचिदपि अनुमानम् अस्ति इति, तन्न, यतो देहसाम्येन स्वीकरणं निश्चितं, एष च दर्शितम्। स तु सूक्ष्मः, युक्तत्वात्। तस्मिन्नेव आश्रयणात्, अर्थवान्। ज्ञेयत्वस्य चाभावात्। यदि चोच्यते—'सः भाषते' इति, तन्न, यतो मन्दाः प्रसङ्गात् न स्वीकरोति। एवं प्रस्तुतिर्विचारः च त्रिषु एव। महत्यपि। भेदाभावात्, सोमपात्रवत्। किन्तु केचन ज्योतिषा आरभन्ते, तथैव हि केचन पठन्ति। दृष्टान्तोपदेशात्, मध्वादिवत्, विरोधो नास्ति। सङ्ख्याप्रवेशेनापि न, अज्ञानात् अतिक्रमेण च। प्राणादीनां शेषवाक्येन। केषांचिद् ज्योतिः न वास्तविकं खाद्यम्। यथोक्तं, आकाशादीनि च कारणत्वेनोक्तानि। आकर्षणात्। लोकोक्तेः। यदि चिह्नानि जीवस्य प्राणस्य च स्युः इति, तद् पूर्वमेव व्याख्यातम्। जैमिनिराह—प्रश्नव्याख्यानयोः आधारात् अन्यं प्रयोजनम् अस्ति, एवं केचन। वाक्यसम्बन्धानात्। आश्मरथ्यः वदति—प्रतिज्ञया चिह्नं निश्चितम्। औदुलोमिः वदति—उत्क्रान्त्याशङ्कया तादृशं स्थितिम्। एवं सुसम्बद्धा इयं विचारधारा, सूत्रकारैः विवेचिता, श्रुत्या प्रमाणैश्च समन्विता, यथाक्रमं प्रवहति।