यदा कश्चित् प्रश्नयति—किमर्थं तु तात्त्विकोपदेशः कारणं स्यात्?—तर्हि उत्तमं न स्यात्, यतः स उपदेशः केवलं तेषां ये तत्र अधिकारिणः, तेषां विषये एव प्रवर्तते। एवं च, या अवस्था परामृश्यते, सा विकारसम्बद्धत्वेनैव निर्दिष्टा अस्ति। अत्र च, प्रत्यक्षेण अनुमानच च, एषा एव स्थिति स्पष्टतया दर्श्यते। तत्र च, यः लक्षणं निर्दिष्टं, स केवलं भोगस्य सामान्यात्वमात्रं भवति। अन्ते, श्रुतेः प्रतिज्ञाया च, पुनरावृत्तिः नास्ति—न पुनरावृत्तिः, इति श्रुतेः प्रतिज्ञातत्वात्।