श्रुतिस्मृत्याः परम्परायाम् अपि एषा कथा स्मर्यते। तानि अवस्थाः परमात्मनः एव सन्ति, यतः एवं श्रुतिः वदति। तत्र अभेदः अस्ति, यतः उक्तिः तद्रूपम् दर्शयति। यः अग्निः सम्यक् देशे प्रज्वलितः, ज्ञानशक्त्या द्वारं उद्घाटितं, तस्य पथस्य स्मरणसंबन्धः अवशिष्टः अस्ति। स योगी सूर्यरश्मीनां मार्गं अनुसरति। यदि कश्चित् वदेत् “रात्रौ न,” इति, तद् न एव, यतः शरीरस्य स्थित्याः यावत् सम्बन्धः अस्ति, एषा तु दर्शिता। अतः दक्षिणायनसमये अपि तस्य गमनम् अस्ति। एते योगिनां विषये स्मर्यन्ते, यज्ञशास्त्रेषु अपि। रश्मिमार्गादि पथेन तस्य सिद्धिः स्थापितः अस्ति। वायोः जलस्य च भेदाभेदैः मार्गः विवेच्यते। विद्युत्, ततः वरुणः, सम्बन्धात्; वाहकाः चिन्हेन ज्ञायन्ते। केवलं विद्युत्प्रसादेन, शास्त्रवचनात्। बादर्यः मतम् अंगीकृत्य, तस्य गमनम् युक्तम् इति स्वीकरोति। विशेषणात् अपि तथा। समीप्यात् तद् नाम उपपद्यते। कर्मान्ते, तस्य अधिष्ठातृदेवतया सह, यतः परमात्मा उल्लिख्यते। परम्परायाः कारणात् अपि। जैमिनिः परमं वदति, यतः मुख्यत्वम्। दृश्यत्वात् अपि। कर्मणः पुनरावृत्तिः नास्ति। बादरायणः वदति, “सः कालस्य प्रतीक्षां विना नेतः,” इति; उभयथा दोषः, यज्ञे अपि तथा। सः भेदं अपि दर्शयति। प्राप्तौ उद्भवः स्वशब्दात्। मुक्तः, यथा उद्घोषितम्। आत्मा, प्रसंगात्। अखण्डत्वेन दृश्यते। जैमिनिः ब्रह्मणः माध्यमेन, व्याख्यानादिभिः। औदुलोमिः वदति, शुद्धचैतन्येन एव, तस्य स्वरूपात्। तथापि, बादरायणः वदति, विरोधः नास्ति, व्याख्यानात् पूर्वसिद्धत्वात्। केवलसङ्कल्पात्, श्रुत्या यथा। अतः, अन्यस्य नियन्ता नास्ति। बादरिः नास्तित्वम् वदति, यथा एषः। जैमिनिः अस्तित्वम् वदति, विचारप्रक्रियायाः कारणात्। बादरायणः उभयमस्ति, द्वादशरात्रविधिवत्, अतः। शरीराभावे, सन्ध्यावद्, युक्तत्वात्। उपस्थिते, जागरितवत्। दीपस्य लयनवत्, यथा दर्शितम्। लयप्राप्त्योर् आश्रयः उभयम् इति प्रकाशितम्। लोकव्यवहारकर्मणि विना, प्रसंगात्, अनुपस्थितत्वात्।