मनः तत् प्राणे लीयते, यथा उत्तरभागे निर्दिष्टम्। सः साक्षी, यथा उपसंहारादिभ्यः ज्ञायते। तत् च भूतेषु, यथा श्रूयते, प्रविष्टम्। एकस्मिन्नेव न दृश्यते, सर्वत्रैव प्रवृत्तेः। तदनुगमात् समानप्रवेशप्रारम्भयोश्च, अमृतत्वं च उपवासविना न लभ्यते। सोमपानकाले च गत्युपदेशात् संसारसंज्ञा दृश्यते। तस्य सूक्ष्मत्वात्, प्रमाणतः एव तदवगम्यते। तस्मात् न विनाशेन, नाशाभावादेव। अस्मिन्नेव सन्दर्भे, ऊष्मा युक्त्या उपपद्यते। यदि प्रतिषेधात् इति आपत्तिः स्यात्, न एवम्, किञ्चिद्व्यक्तं देहिनः अपि प्रसङ्गात्। स्मृतिश्चैतत्स्मिन्नपि दृश्यते। तानि अवस्थाः परमात्मनः एव, यथोक्तम्। अभेदः, उक्तिवशात्। यः अग्निः सम्यग्देशे प्रज्वलितः, विज्ञानशक्त्या द्वारं मुक्तः, मार्गस्मरणसंयोगात् तत्र स्थितः। सः रश्मिपथं अनुसरति। यदि रात्रौ न इति चेत्, न एवम्, यावत् शरीरस्य स्थितिः, तावत् सम्बन्धस्य दर्शयित्वात्। अतः दक्षिणायनेऽपि। एतानि योगिनां च कर्मविधानानां च स्मृत्यन्तर्गतानि। रश्म्यादिप्रवृत्त्या मार्गसिद्धिः। वातापोभेदाभेदाभ्यां च। विद्युतः, ततः वरुणः, सम्बन्धात्। वहन्तः, लिङ्गात्। केवलं विद्युतः, श्रुतेः। बादरिमतेः ग्रहणं युक्तम्, गमनस्य युक्तत्वात्। च निर्दिष्टत्वात्। सन्निकर्षात् सज्ञा उपपद्यते। कर्मसमाप्तौ, अधिष्ठानदेवतया सह, परमात्मा स्मार्यते। स्मृतिश्च। जैमिनिः—‘परमात्मा’ इति, प्राधान्यादिति। च दृष्टत्वात्। कर्मणि पुनरावृत्तिः न। बादरायणः—‘सः कालमपि प्रतीक्ष्य न नेताऽस्ति’, उभयथा दोषः, यज्ञवत्। सः च भेदं दर्शयति। सिद्धौ स्वशब्दात् उदयः। मुक्तः, यथोक्तम्। आत्मा, प्रसङ्गात्। अविभक्तत्वात् दृश्यते। जैमिनिः—ब्रह्मणैव, व्याख्यानादिभ्यः। औदुलोमिः—शुद्धचैतन्येनैव, तद्रूपत्वात्। तथापि, बादरायणः—न विरोधः, व्याख्यानपूर्वभावाभ्यामिति। एवं शास्त्रवाक्यक्रमेण, आत्मनः प्रवृत्तिः, साक्षित्वं, भूतसंयोगः, मार्गगमनं, योगिस्मृतिः, परमात्मनः ऐक्यं, मुक्तिलक्षणं च, श्रद्धया प्रतिपाद्यते।