श्रूयताम्, भगवतः ब्रह्मसूत्रस्य एतेऽध्या या: श्रुतयः, यथाक्रमं एकीकृत्य कथयामि। शास्त्रे लिङ्गैः सह तत्त्वस्य निर्णयः क्रियते, तदनुसारं च आत्मा एव इति ज्ञायते, उपदिश्यते च। न तु काचित् प्रतिमायाम्—तत्र सः नास्ति, इति निश्चयः। ब्रह्मदर्शनं तु तस्यैव उत्कृष्टतेः सिध्यति। आदित्यादिषु ध्यानानि, हे सखिन्, युक्तानि भवन्ति। आसनस्थः च, यतः तद् साध्यते; तथा ध्यानात् अपि। स्थैर्यस्य अपेक्षया अपि विचार्यते। स्मर्यते च तत्, यत्र चैकाग्रता, तत्र भेदः नास्ति। यावत् प्रस्थानं, तावत् एष एव दृश्यते। यदा तद् प्राप्यते, तदा पूर्वापरपापे अनासङ्गात् विनश्यतः, यथोक्तम्। अपरस्य अपि पतने न संसर्गः, केवलं तेषां कर्मणां येषां प्रारम्भः न जातः, तत्रैव पूर्वकर्मणां पारिमित्यं। अग्निहोत्रादीनि तु स्वफलनिष्पत्त्यर्थानि, यथा दृश्यते। तस्मात् केषांचित्, उभयस्य अपि अन्यानि सन्ति। ज्ञानात् एव हि स्यात्। परेषां तु भोगेन क्षयात्, पश्चात् फलप्राप्तिः। प्रलये वाक् मनसि लीयते, यथा दृश्यते, यथा च श्रूयते। तस्मात्, सर्वेन्द्रियाणि तदनुगता भवन्ति। तत् मनः प्राणे लीयते, यथा उत्तरभागे उक्तम्। साक्षी एव सः, उपगमाद्युक्तिभ्यः ज्ञायते। पञ्चमहाभूतेषु च, यथा श्रूयते। एकस्मिन्नेव न दर्श्यते। तदन्यत्र च, समावेशारम्भयोः समत्वात्, उपवासरहितस्य अमृतत्वाभावात्। सोमपाने च सञ्चरणस्य नाम्ना अभिधानात्। सूक्ष्मत्वात्, प्रमाणतः एव तद् ज्ञायते। न तु नाशेन। अस्मिन्नेव विषय उपयुक्तत्वात्, ऊष्मा अपि। यदि च नास्तीत्युपपत्तिः, तर्हि न; किञ्चित् शरीरीणः स्पष्टं दृश्यते। तच्च स्मर्यते। एतानि अवस्थाः परस्यैव, यथा उक्तम्। अभेदः, उक्तिवशात्। यः सम्यग् अग्निः समारोप्यते, ज्ञानशक्त्या द्वारं प्रपद्य, मार्गस्मरणसम्बन्धात्। सः रश्मिमार्गं अनुवर्तते। यदि रात्रौ न स्यात् इति चेत्, तर्हि न; शरीरस्थितेः यावत् सम्बन्धः, इति दर्शितम्। अतः दक्षिणायनेऽपि। एते योगिनां, क्रियासूत्रेषु अपि स्मर्यन्ते। रश्म्यादिमार्गेण स्थाप्यते, इति कारणात्। वाय्वापोः भेदाभेदाभ्यां च। एवं परम्परया, ब्रह्मविद्यायाः मार्गः, ध्यानस्य फलम्, कर्मणां परिणामः, जीवस्य गमनम्, सर्वं श्रुतिसम्मतं, सूत्रेषु प्रतिपाद्यते।