श्रुत्यर्थे यदि कश्चित् वदेत्—‘अयं अर्थः विकीर्णः, एकत्र न दृश्यते’—न तथा; यतः सः विशेषेण निर्दिष्टः अस्ति। तत्रैवैक्येन वाक्यस्य संबन्धात् अपि एवं निश्चितम्। अतः अग्न्यादीनां, दारु-प्रभृतीनां वा, आश्रयणम् न विद्यते। अपि तु, यथाश्वमेधादौ यज्ञे सर्वसामन्वयः श्रुतः, तथा सर्वेषां साधनानां आश्रयणम् अस्ति। शमदमादिभिः समन्वितः स्यात्; एतेषां तु साहाय्यरूपेण विधेयत्वात्, तान्यपि अनुष्ठेयानि एव। सर्वेषां कार्याणां अनुज्ञा न विद्यते, प्राणसंशये तु अपवादः दृश्यते। निषेधः अपि न विद्यते। स्मृतिप्रसिद्धिः अपि अत्र अस्ति। अनिष्टप्रेरणरहितस्य कर्मणः शास्त्रप्रमाणं अपि अस्ति। आश्रमधर्माणाम् अपि विधेयत्वात्, तेषां कर्तव्यताऽपि निश्चिता। अन्योन्यसाहाय्यकारणात् अपि एवम्। सर्वथा त एव, उभयतो लिङ्गदर्शनात्। तत्रैव बलाभावः दर्श्यते। अन्तराले अपि, तादृशं दृश्यते। स्मृतौ अपि तद् उपलभ्यते। विशेषः च अनुग्रहः अपि अस्ति। तस्मात् अन्यः श्रेयान्, चिह्नात्। यः तद्भूतः, तस्य तदभावः न; जैमिनिरपि नियमात्, तद्रूपाभावाच्च, एवं मन्यते। अर्हतः अपि पतनानुमानात्, तदनुपपत्तेः, न स्यात्। केचन तु वदन्ति—‘पूर्वस्मिन्यपि इत्येवम्, यथाऽशनस्य’ इति। बहिः तु, उभयथा, स्मृत्याचाराभ्यां निश्चितम्। फलं यजमानस्यैव इति आत्रेयः; होतुः इति औडुलोमिः, तस्मै संक्षिप्तत्वात्। अन्यस्य सहकृतुः अपि विधानम्, यथा तृतीयस्य, विध्यादिषु। सर्वसमुच्चयात्, गार्हस्थ्ये समापनम्। अन्येषामपि, उपदेशात्, मौनिवत्। अप्रकाशनं, संबन्धात्। अस्यां लोके, विषयविरोधाभावे, तद् दृश्यते। एवं, मोक्षफलनियमः तत्र स्थितानां प्रति एव प्रवर्तते। पुनरावृत्तेः, उपदेशस्य पुनःपुनः क्रियमानत्वात्, प्रत्यागमनम्। चिह्नाभ्यपि तद् निश्चितम्। आत्मा एव इति विद्वांसः अवगच्छन्ति, उपदिशन्ति च। प्रतीकस्थले न, सः तत्र नास्ति इति। ब्रह्मदर्शनं तु तस्यैव औत्कर्षात्। सूर्यादिमध्ये ध्यानानि अपि, हे सखिन्, युक्तानि। उपवेशनं युक्तम्, शक्यत्वात्। ध्यानात् अपि एवं। अचलत्वस्य अपेक्षया। तद् स्मर्यते अपि। यत्र एकाग्रता, तत्र भेदाभावः।