सर्वेषां जीवात्मनां परमात्मनः च भेदाभावात्, एकत्वमेव सिध्यति। शास्त्रे यत् किञ्चित् स्तुत्यर्थं वा, अनुमत्यर्थं वा, उक्तं दृश्यते। केचन तु स्वेच्छया अपि कर्मणः अनुष्ठानं मन्यन्ते। अपरे निग्रहस्य अपि सम्भवमाहुः। येषां तु ऊर्ध्वरेतसां विशेषो दृश्यते, तेषां विषये शास्त्रेषु उल्लेखः विद्यते। जैमिनिः तु, विधेश् चाभावात्, संस्पर्शस्य प्रतिषेधं करोति। बादरायणस्तु, शास्त्रवाक्यस्य साम्याद्, तदनुष्ठानमेव उचितं इति मन्यते। अथवा, यथा धारणायां विधिः अस्ति, तथैव अत्रापि विधिरस्ति। यदि केचन वदन्ति—एषः स्तुतिमात्रं, समावेशात्—न तथा; यतः अयम् अप्राकृतः। अस्तित्वसूचकशब्दस्यापि कारणात्, तस्याः विधित्वं सिध्यति। यदि केचन अर्थस्य व्याप्तिम् आरोपयन्ति, न तथा; विशेषवचनात्। एकवाक्येन च सम्बन्धात्, एकमेव अभिप्रेतम्। अतः, अग्न्यादीनां साधनानां परतन्त्रता नास्ति। किन्तु, यथाश्वमेधादौ सर्वसाधनस्यापि अपेक्षा, तथैव अत्रापि सर्वेषाम् अपेक्षा अस्ति। शमदमादिभिः समन्वितः स्यादिति, तेषां सहायकत्वेन विधेः कारणात्, तानि अपि अनुष्ठेयानि। सर्वेषां कर्मणां अनुमत्यभावः, प्राणरक्षायां तु अपवादः, दृष्टान्ततः इति। निषेधाभावात् च, कर्मणां अनुष्ठानम् अनुमन्यते। स्मृतौ अपि तदनुष्ठानं स्मर्यते। शास्त्रेषु अपि, कामनाप्रेरितस्य कर्मणः अधिकारः दृश्यते। आश्रमधर्माणाम् अपि विधित्वात्, तेषाम् अपि अनुष्ठानम्। सहकारित्वात् अपि तदनुष्ठानम् अपेक्षितम्। सर्वथा, द्वयोरपि संकेतयोः कारणात्, केवलं तानि एव अनुष्ठेयानि। एषु सर्वेषु, अभिभवानाभावः दर्श्यते। मध्यकाले अपि, यथा दृश्यते, तदनुष्ठानम् अस्ति। स्मृतौ अपि तद्वर्णनं दृश्यते। विशेषानुग्रहोऽपि तत्र अस्ति। तस्मात्, अन्यः श्रेष्ठः, लिङ्गात्। यः तु तद्भूतो जातः, तस्य तदभावो नास्ति; जैमिनिना अपि, नियमार्थम्, तद्रूपाभावाच्च। योग्यस्यापि, पतनानुमानस्य अनुपपत्तेः, नास्ति। केचन पुनः, पूर्वकृतस्यापि, यथान्नभक्षणस्य, फलम् इति वदन्ति। बहिर्विषये, उभयथा, स्मृतिप्रयोगयोः कारणात्, अनुष्ठानम् अनुमन्यते। फलं स्वामिनि एव इति, आत्रेयः वदति। औडुलोमिः तु, ऋत्विजां कृते इति मन्यते; तस्य एव हि संक्षिप्तम्। अन्यसहकारिणः अपि, तृतीयवत्, विध्यादौ, नियोगः अस्ति। गृहस्थः तु, सर्वाङ्गत्वात्, सर्वस्य संकल्पं करोति। अन्येषामपि, उपदेशात्, मौनिवद्, तदनुष्ठानम् अस्ति। प्रकटत्वाभावः, सम्बन्धात्, दृश्यते। अस्मिन्लोके, यदा विषयस्य प्रतिषेधाभावः, तदा तदनुष्ठानम् दृश्यते। अतः, मोक्षफलस्य नियमः, तत्रैव स्थितानां प्रति प्रवर्तते। एवं, पुनरावृत्तिः अपि स्यात्, यतः उपदेशस्य पुनरुक्तिः शास्त्रे दृश्यते।