सन्ततं आचार्याः ब्रह्मसूत्रेषु विवेचनं कुर्वन्ति। तत्र, साधनानां अनुष्ठानस्य दर्शनात्, तदनुष्ठानं कर्तव्यम् इति निश्चयः क्रियते। शास्त्रस्य तद्विषये निर्देशः अपि तस्य अनिवार्यताṃ दर्शयति। आरम्भः पुनः पुनः च कृतः इत्यतः, तस्य आवश्यकत्वं सिद्ध्यति। यः तदधिकारः अस्ति, तस्य अनुष्ठानाय विधिः अपि शास्त्रे अस्ति। तत्र, केचन नियमाः अपि दृश्यन्ते। किन्तु, बादरायणः श्रेष्ठत्वस्य उपदेशं प्रतिपादयति, यः दृश्यते। तथापि, अनुष्ठानस्य समानता अपि दृष्टा। सर्वत्र तु तदनुष्ठानं न भवति। भेदः शतस्य इव, यथा केवलं अध्ययनं कृतवान् इति। यत्र भेदः नास्ति, तत्र प्रशंसा वा अनुमतिः स्यात्। केचित् इच्छया अनुष्ठानं वदन्ति। तत्र निग्रहः अपि दृश्यते। ऊर्ध्वरेतसां विषये शास्त्रस्मरणं अस्ति। जैमिनिः संसर्गं न अनुमन्यते, यतः तत्र विधिः नास्ति। बादरायणः तु अनुष्ठानं अनुमन्यते, यतः शास्त्रवाक्यं सामान्यम्। अथवा, विधिः अस्ति, यथा धारणा-विषये। यदि प्रशंसा इति उच्यते, तदन्यथा, यतः तदपूर्वम्। अस्तित्ववाचकशब्दात् अपि तदनुष्ठानं निश्चीयते। यदि अर्थः मिश्रः इति उच्यते, तदन्यथा, यतः तद्विशेषः निर्दिष्टः। एकवाक्ये सम्बन्धात् अपि तदनुष्ठानं सिद्ध्यति। अतः, अग्नि-इन्धनादीनां आधीनता नास्ति। किन्तु सर्वेषां आधीनता अस्ति, यथा अश्वमेधस्य यज्ञे। शम-दमादिभिः युक्तः भवेत्; तथापि, तानि सहायकत्वेन विधीयन्ते, अतः तानि अपि अनिवार्याणि। सर्वेषां अनुमतिः नास्ति, जीवनसंकटे एव, यथा दृश्यते। निषेधः अपि नास्ति। स्मृतौ अपि तदनुष्ठानं स्मर्यते। कामनापूर्वकस्य कर्मणः शास्त्राधिकारः अपि अस्ति। आश्रमधर्माणां अपि विधिः अस्ति, यतः तदपि अनुष्ठीयते। सहकारित्वात् अपि तदनुष्ठानं निश्चीयते। सर्वत्र, केवलं तानि एव, द्वयोः संकेतात्। तदनुष्ठानं अन्यस्य अपि न अभिभवति। अन्तराले अपि तदनुष्ठानं दृश्यते। स्मृतिः अपि अस्ति। विशेषः अनुग्रहः अपि दृश्यते। अतः, अन्यः श्रेष्ठः, यतः लिङ्गम् अस्ति। यः तद्भूतः, तस्य तदभावः नास्ति; जैमिनिः अपि एवं वदति, यतः नियमः अस्ति, तद्रूपस्य अभावात्। योग्यस्य अपि, पतनस्य अनुमानात्, तदनुपपत्तेः, तदनुष्ठानं नास्ति। केचित् पूर्वस्य अपि अनुष्ठानं वदन्ति, यथा भोजनस्य, यथा पूर्वं उक्तम्।