सर्वे शास्त्रवाक्यानि एकीभूतया कथायाम्— फलस्य विशेषाभावात् विकल्पः अस्ति। यदि तु काम्यकर्माणि क्रियन्ते, तानि यथैच्छिकं संयोज्यन्ते वा न संयोज्यन्ते, कारणस्य पूर्वाभावात्। अङ्गेषु तु, तेषां स्थितिः अधिष्ठानपर्यवसितः। शेषात् अपि तद् एव ज्ञायते। संयोजनात् तद् एव। शास्त्रे च सामान्यम् गुणं निर्दिश्यते। अथवा न, यतः शास्त्रे तेषां सहभावः न उच्यते। दृष्टान्तात् अपि तद् ज्ञायते। ततः, बादरायणः एव उक्तवान्— अतः पुरुषस्य प्रयोजनम्, शब्दात्। जैमिनिः पुनः आवदत्— अधीनत्वात्, शिक्षायाः अपि पुरुषार्थत्वं, अन्येषु अपि यथा। आचारदर्शनात् तद् एव। तद्विषये शास्त्रवचनात्। आरम्भात् पुनरुक्तेः च। तद्वन्तः विध्यादेशात्। नियमनात् तद् एव। बादरायणः तु, श्रेयः शिक्षायाः कारणात्, तथा इति मन्यते, दृष्टान्तात्। तु, तत्र अपि आचारदर्शनं समानम्। सर्वत्र न, यतः तत्र अपि विशेषः। शतस्य इव भेदः। केवलाध्ययनवत् इव। न हि तत्र भेदः। स्तुत्यर्थं वा अनुमत्यर्थं। केचन तु, इच्छया अपि। निग्रहः अपि। ऊर्ध्वरेतसां विषये शास्त्रे उल्लेखः अस्ति। जैमिनिः तु स्पर्शं न अनुमन्यते, यतः न विधिः। बादरायणः तु, शास्त्रवाक्यस्य साम्याद्, कर्तव्यं मन्यते। अथवा, नियमानुसारं, धारणावत्। यदि तु स्तुतिमात्रं स्यात्, समावेशात्, न तथा, यतः अप्राप्तत्वात्। शब्दात् अपि अस्तित्वं ज्ञायते। यदि अर्थः मिश्रितः इति उच्यते, न तथा, यतः तत्र विशेषः। एकवाक्यसंबन्धात् तद् एव। अतः, अग्नि-द्रव्यादीनां परतन्त्रता न अस्ति। किन्तु, सर्वेषु परतन्त्रता अस्ति, यथा अश्वमेधादौ यज्ञे निर्दिष्टम्। शमदमादिभिः युक्तः भवेत्; तथापि, तानि अङ्गत्वेन विधीयमानानि, अवश्यं कर्तव्यानि। सर्वेषां अनुमतिः न, प्राणरक्षायाम् अपवादः दृश्यते। निषेधः न अस्ति। स्मृतौ अपि तद् स्मृतम्। कामनाप्रेरितस्य अपि कर्तव्यस्य शास्त्रप्रमाणम् अस्ति। आश्रमधर्माणाम् अपि विध्यादेशात्, तानि कर्तव्यानि।