श्रुतिवाक्यस्य प्रबलत्वात् विरोधाभावः निश्चितः। सम्बन्धाद्युपपत्तेः, यथाऽन्यविद्याविशेषे दृश्यते, एषा स्थितिः उक्ता। सामान्यादपि न विरोधः, प्रत्यक्षदृष्टान्तवत्, मृत्यौ यथा, लोके हि विरोधाभावः। यत्र चोत्तरत्र शब्दस्य प्राधान्यं दृश्यते, तत्र सम्बन्धोऽप्युपपद्यते। एकस्यात्मनः शरीरे स्थितेरिति। तस्यैव सत्त्वाद्विशेषो न प्रत्यक्षवत्। यानि तु अङ्गसम्बद्धानि, तानि शाखासु न सन्ति, सर्वत्र वेदेषु एवम्। तत्रापि मन्त्रादिषु यथा विरोधो न दृश्यते, तथैव अत्रापि। महत्त्वात्, यज्ञवत्, तदुत्कर्षः, यथा शास्त्रवचनात्। शब्दभेदाद्यपि भेदः। विकल्पश्च फलबhedाभावात्। यानि तु काम्यकर्माणि, तानि सङ्कलनं वा विसङ्कलनं वा स्वेच्छया, कारणाभावात्। अङ्गेषु तु स्थितिः आश्रयपरत्वात्। शेषात् अपि एवं दृश्यते। सङ्कलनात् च। शास्त्रस्य सामान्यातिशयवर्णनात्। अथवा न, यतः शास्त्रे तदैककाल्यं न निर्दिष्टम्। दृश्यते च तथैव। अतः पुरुषार्थ एव—इति बादरायणस्य मतम्—शब्दात्। उपाङ्गत्वात्, पुरुषार्थतया शिक्षणं, यथा अन्यत्र—इति जैमिनिः। आचारदर्शनात्। तद्विषये च शास्त्रात्। आरम्भाभ्यासयोः कारणात्। तदधिकारिणः नियोगात्। नियमनात्। परं तु, उत्कर्षविधेयत्वोपदेशात्, बादरायणस्य मतं, दृश्यते च। परं तु, दर्शनं सामान्यम्। सर्वत्र न। शतस्य विभेदवत्। यथा केवलाध्यायिनः। भेदाभावात्। स्तुत्यर्थं वा अनुमत्यर्थं वा। अपरे तु, स्वेच्छया अपि। निग्रहश्च। उदानसम्बन्धिनां तु शास्त्रवचनं दृश्यते। जैमिनिः तु संस्पर्शं नाङ्गीकुर्यात्, नियोगाभावात्। बादरायणस्तु सम्यक् करणीयमित्याह, शास्त्रवाक्यसाम्यात्। अथवा, नियोगोऽस्ति, धारणावत्। यदि चेदस्तुत्यर्थत्वं, सङ्ग्रहेण, तन्न, अप्राप्तपूर्वत्वात्। शब्दात् सत्त्ववाचकात् अपि। एवं श्रुत्युपनिषत्सु प्रतिपादितानां सिद्धान्तानामनुसारेण, सर्वाणि कार्याणि, भेदाः, विकल्पाः, पुरुषार्थः, उपदेशः, च निरूपितानि। इति श्रद्धया, शास्त्रगौरवेन च, सर्वं विधानं प्रतिपद्यते।