सत्यादीनि यानि शास्त्रे निर्दिष्टानि, तानि एव तत्र तत्र समानानि इति प्रतिपत्तिः। कामादयः इन्द्रियादिभ्यः उत्पन्नाः, तत्र तत्र दृश्यन्ते। किञ्च, श्रद्धया किञ्चित् त्यागः क्रियते। यदा तानि सन्ति, तदा तत्र तद्वचनात् तद्विधानम्। निश्चितनियमः नास्ति, दृश्यमानात्; फलम् तु पृथक्त्वेन न बाध्यते। दाने यथा उक्तम्, तथा एव। यत्र लिङ्गं प्रमुखं, तत्र तदेव बलवत्तरम्। पूर्वविकल्पः प्रसङ्गात् सम्भवति, यथा कृत्ये क्रियमाणे। विस्तारात् अपि तद्विधानम्। तु ज्ञानमेव, निश्चितत्वात् तथा दृश्यमानात्। शास्त्रवाक्यस्य बलात् विरोधः नास्ति। सम्बन्धादिभ्यः, अन्यज्ञानभेदे यथा दृश्यते, तद् उक्तम्। सामान्येन अपि न, प्रत्यक्षस्य उदाहरणे यथा मृत्यौ, लोके विरोधः नास्ति। परं, पश्चात् पदस्य प्रमुखत्वात् सम्बन्धः तत्र प्रवर्तते। एकस्य आत्मनः शरीरस्थित्वात्। तस्यैव सत्त्वात् भेदः, न प्रत्यक्षवत्। अंगसम्बद्धाः शाखासु न सन्ति, सर्ववेदेषु तद् एव। मन्त्रादिवत् विरोधः नास्ति। महत्त्वात् श्रेष्ठत्वं, यज्ञवत्; शास्त्रं तद् दर्शयति। शब्दादिवैविध्यात्। विकल्पः तिष्ठति, फलभेदाभावात्। कामार्थं याः क्रियाः, ताः यथा इच्छति, संयोज्य वा न वा, पूर्वकारणाभावात्। अङ्गेषु स्थितिः आधारात् निर्भरति। शेषात् अपि तद् ज्ञायते। संयोजनात्। शास्त्रे सामान्यधर्मवचनात्। वा न, शास्त्रे तदैक्यस्य अभावात्। तथा दृश्यते। अतः पुरुषस्य प्रयोजनम्—इति बादरायणः—शब्दात्। अधीनत्वात्, उपदेशः पुरुषार्थाय, अन्येषु यथा—इति जैमिनिः। आचारदर्शनात्। तद्विषये शास्त्रात्। आरम्भपुनरुक्त्यः। तदधिकारिणः विधिनिर्देशात्। नियमात्। परं, श्रेष्ठत्वोपदेशात्, बादरायणस्य मतम्, दृश्यमानात्। तु, दर्शनं तुल्यम्। सर्वत्र न। शतस्य यथा भेदः। केवलं अधीतवत् यथा।