समये अन्त्येष्टिकर्मणः, आत्मा न तर्त्यते—एवं अन्यैः प्रतिपाद्यते। यदा इच्छया, तत्र विरोधाभावात्, द्वयोरपि पक्षयोः व्यवधानं न दृश्यते। द्वयोरपि प्रकारयोः प्रयोजनं सिध्यति, अन्यथा विरोधः स्यात्। युक्तं तद्, यतः विशेषप्रयोजनं प्राप्तं, यथा सामान्यजीवने। याज्ञिकानां कार्यं तावत् तिष्ठति, यावद् तेषां नियुक्तिः अस्ति। सर्वेषां नियमः नास्ति, न च विरोधः, शास्त्रवचनानुमानाभ्याम्। किन्तु अक्षरध्यानिनां नियमनं विद्यते, सामान्यविशेषभावात्, उपकर्मवत्, यथा पूर्वं उक्तम्। तादृशमन्वविचारणात्। यदि उच्यते—पञ्चभूतसमूहे यथा, तदन्तरे आत्मनः भिन्नत्वं न स्यात्—न एवं, शास्त्रवचनात्। तत्रापि, हीनस्य यथा, विनिमयः प्रतिपाद्यते। तैरेव, सत्यम् आदि, तद्रूपं एव। कामादयः, तत्र तत्र, इन्द्रियादिभ्यः उत्पद्यन्ते। त्यागः, श्रद्धया, कृतः। उपस्थिते, तद्वचनात्। निश्चितनियमः नास्ति, दृश्यतत्वात्; फलम्, व्यपोह्य, विघ्नं न यान्ति। यथा दाने, पूर्वं उक्तम्। सूचकचिह्नस्य प्रबलत्वात्, तदेव बलवत्तरम्। पूर्वपक्षः, प्रसङ्गात्, कर्तव्यस्य आरम्भे यथा, संभवति। विस्तारात् अपि। किन्तु ज्ञानमेव, निश्चितत्वात्, दृष्टात् च। शास्त्रवचनस्य प्रबलत्वात्, विरोधः नास्ति। संबन्धादिभ्यः, तथा अन्यज्ञानविभेदे दृष्टवत्, इदं प्रतिपादितम्। सामान्यतया अपि न, प्रत्यक्षं दृश्यते, यथा मृत्यौ, लोकविरोधाभावात्। शब्दस्य उत्तरपक्षे प्रबलत्वात्, तत्र संबन्धः योज्यते। एकस्य आत्मनः शरीरस्थित्वात्। तद्व्यवस्थितिः, तस्यैव अस्तित्वात्, न प्रत्यक्षवत्। अंगसंयुक्ताः, शाखासु न सन्ति, सर्ववेदेषु तद् एव। विरोधः नास्ति, मन्त्रादिवत्। महत्वात्, श्रेष्ठत्वं, यज्ञवत्; शास्त्रं तद् दर्शयति। शब्दादिवैविध्येन। विकल्पः अस्ति, फलविशेषाभावात्। यः कामेन कृतः, तस्य संयोजनं वा न वा, इच्छया, पूर्वकारणाभावात्। अङ्गेषु, स्थितिः, आधारपर्यायात्। शेषात् अपि। संयोजनात्। शास्त्रस्य सामान्यात्। अथवा न, शास्त्रे तयोः सहस्थितिः न उच्यते। दृष्टत्वात्। तस्मात्, पुरुषस्य प्रयोजनम्—इति बादरायणः—शब्दात्। उप subordinateत्वात्, शिक्षणं पुरुषार्थाय, अन्येषु यथा—इति जैमिनिः।