शृणुत, धर्मज्ञाः! ब्रह्मसूत्रस्य तृतीयाध्यायस्य तृतीयपादस्य एते श्लोकाः यथाक्रमं एकेन प्रवाहेण कथायाम् उपवर्ण्यन्ते। नैव हि केवलं प्रसङ्गभेदात् कश्चन कार्यस्योत्तरादिक्यं वा हीनत्वं वा सिध्यति, यथा उच्छ्रितनिचैः स्थानेषु न कश्चित् विशेषः दृश्यते। यदि तु किञ्चिद् विशेषरूपं पूर्वमेव प्रतिपन्नम्, तदपि अस्मिन्नेव सन्दर्भे विद्यमानम्। सर्वत्र व्यापकतया तद् युक्तमेव, अन्यथा अपि अत्र विशेषो न दृश्यते। यत् च आनन्दादीनि स्वरूपाणि दृश्यन्ते, तानि प्रधानतत्त्वस्यैव स्युः। यत्र तु प्रियशिरः इत्यादीनां अलाभः, वृद्धिह्रासश्च दृश्यते, तत्र तु भेदहेतुना एव तदुपपत्तिः। अन्येषां तु सामान्यवृत्त्या अर्थसामान्यात् सिध्दिः। ध्यानस्य तु प्रयोजनाभावात्, आत्मशब्दस्य चोपादानात्, आत्मग्रहणं तदन्यवद् एव, यदनन्तरं दृश्यते। यदि च संबन्धात् एवैतद् स्यात्, तर्हि विशेषवचनात् तथापि स्यात्। कार्यस्य उल्लेखात्, तदपि न नव्यम्, पूर्वमेव निर्दिष्टत्वात्। अतः अभेदात्, सर्वत्र तस्यैकत्वमेव। एवं च, संबन्धात् अन्यत्रापि तद्वत्। अथवा, भेदात् कदाचित् न स्यात्, यथा दर्शितम्। सङ्ग्रहव्याप्त्योरपि कारणात्, सर्वत्रैव तदुपपत्तिः। पुरुषध्यानेषु अपि, अन्येषां उल्लेखात्, तद्वत्तैव। अर्थभेदात्, स्रष्टाद्युपक्रमे, भेदः दृश्यते। यत्र तु कस्यचित् त्यागः क्रियते, तत्र "उपायन"शब्दस्य शेषत्वेन, कुशा छन्दांसि च स्तुतिगानवत् एव, यथोक्तम्। प्रेतक्रियायां तु, न तत्र तिरोभावः, अन्ये हि तद्वदन्ति। इच्छया तु, उभयत्रापि विरोधाभावात्, तदुपपत्तिः। प्रयोजनं द्वाभ्यामपि साध्यते, अन्यथा विरोधः स्यात्। यथालोकिके, लक्ष्यलाभात्, तदुपयुक्तमेव। ऋत्विजां कार्यं तु यावत् नियुक्तिः तावत् प्रवर्तते। सर्वेषां नियमान्यभावः, शास्त्रवचनानुमानाभ्यां विरोधाभावश्च। किन्तु, अक्षरध्यानिनां तु, सामान्यविशेषभावात्, उपास्यवद् नियमनम्, यथोक्तम्। एवं च चिन्तनात् तदुपपत्तिः। यदि चोच्यते, यथापञ्चभूतसङ्घाते, मध्यस्थे आत्मनः अन्यः भेदो न स्यात्, तन्न, शास्त्रवचनात्। तत्रापि, हीनवत्, परस्परविनिमयः कथ्यते। सत्यमादीनि तु तानि एव, नान्यः भेदः। कामादयः तु, इहापि तत्रापि, इन्द्रियादिभ्य एव उत्पद्यन्ते। केचन तु सम्मानात् त्यागः कुर्वन्ति। यत्र सन्निधिः, तत्रैव तद्वचनात् तदुपपत्तिः। नियमः तु नास्ति, यतो दृश्यते, फलस्य च विघ्नो न भवति पृथक्त्वेनापि। यथादाने, तद्वत् एव। यत्र तु लिङ्गस्य प्रमुखत्वं, तदेव बलवत्तरम्। किञ्च, पूर्वकल्पना अपि प्रसङ्गात् जायते, यथा प्रवृत्तिकर्मणि। विस्तारात् च तथैव। परन्तु, केवलं विज्ञानमेव, निर्णयान्म्, दृष्टत्वाच्च। एवं, ब्रह्मसूत्रे एतेषां सूत्राणां भावः एकस्मिन्नेव प्रवाहेण प्रकटितः।