तस्मात् कारणस्य एव फलम् भवति। एतद् उपदेशात् अपि ज्ञायते। जैमिनिः तु धर्म एव इति मन्यते, किन्तु बादरायणः कारणस्य उल्लेखात् पूर्वं अस्ति इति प्रतिपादयति। वेदान्तवाक्येषु विध्यादिषु भेदाभावात् सर्वेषु दृढनिश्चयः भवति। यदि किञ्चिद् भेदः विद्यते, तर्हि तद् न भवति। स्वाध्यायस्य अपि तद् एव लागू भवति, नियमात् तथा साधनयोग्यत्वात्। तद् अपि दर्शितम्। अर्थाभेदात् निष्कर्षः, अनुविधिवत्, तथा एकत्वे अपि। यदि शब्दात् अन्यथा इति उच्यते, तर्हि तद् न भवति, भेदाभावात्। न तद्, कारणं यत् प्रसङ्गभेदः न उच्चत्वं न च नीचत्वं जनयति, उच्-नीचयोः यथा। यदि तद् एवम् स्वीक्रियते, तद् पूर्वम् उक्तम्; तथापि तद् अपि अस्ति। व्याप्यत्वात् तद् युक्तम्। सर्वेषु अपि एषः भेदः न अस्ति, केवलं अस्मिन्। आनन्दादयः मुख्यतत्त्वस्य एव। 'प्रियशिरः' इत्यादेः अनप्राप्तिः, वृध्दि-क्षयौ च, भेदात् एव। अन्येषां तु अर्थसामान्यत्वात्। ध्यानस्य प्रयोजनम् न अस्ति। 'आत्मा' इति शब्दात् अपि। आत्मग्रहणं अन्यवद्, अनन्तरस्य कारणात्। यदि सम्बंधात् इति कथ्यते, तद् अपि स्यात्, विशेषणात्। परिणामस्य उल्लेखात्, तद् न नूतनम्। तथा, अभेदात् तद् एकम्। तथा, सम्बंधात् अन्यत्र अपि। अथवा न, भेदात्। तद् अपि दर्शितम्। संग्रह-व्याप्यत्वात् तस्मात्। पुरुषध्यानस्य अपि, अन्येषां उल्लेखात्। अर्थभेदात्, सृष्टिकर्तृ-आदिभिः। परं, लोपे, 'उपायन' शब्दस्य अवशेषे, कुशा छन्दा: स्तुतिगीतवत्, यथा उक्तम्। अन्त्येष्टिकाले, न तिर्यङ् गच्छति; अन्ये तु एवं वदन्ति। इच्छया, द्वयोः अपि विरोधाभावात्। द्वाभ्याम् अपि प्रयोजनसिद्धिः, अन्यथा विरोधः स्यात्। तद् युक्तम्, यथा लौकिके प्रयोजनलक्षणस्य प्राप्तिः। ऋत्विक्क्रियायाः कालः यावत् नियुक्तिः। सर्वेषां नियमनं न अस्ति, विरोधः अपि न, शास्त्रवाक्य-अनुमानयोः अनुसारम्। किन्तु अक्षरध्यानिनां नियमनं अस्ति, सामान्य-विशेषभावात्, उपकर्मवत्, यथा उक्तम्। एतादृश-चिन्तनात्। यदि उच्यते, भूतसमूहवत्, अन्तराले आत्मनः अन्यभेदः न स्यात्, तद् न, शास्त्र-उपदेशात्। ते च परस्परविनिमयम् वदन्ति, अधमवत्। एवं शास्त्रवाक्येषु प्रतिपादितं विचार्यमाणं, कारण-फल-धर्म-आत्मस्वरूप-ध्यान-नियम-प्रयोजनादीनि विषयाणि सुस्पष्टं प्रकट्यन्ते।