शृणुत, ब्रह्मसूत्रेषु प्रतिपादितं यथाक्रमं प्रवदामि। यथा प्रकाशस्य आश्रयणेन, तस्य प्रकाशस्वरूपत्वात्, तद्वत् आत्मनः स्वरूपं विवेच्यते। अथवा, यथापूर्वं प्रतिपन्नं, तद्वद् अत्रापि वस्तुस्थितिः। निषेधानुग्रहाच्च, विशेषतः अस्मिन्प्रकरणे प्रतिषेधः दर्श्यते। प्रतिपक्षदृष्टिः प्रमाणपरिमाणसंयोगसंज्ञाविशेषैः विरोध्यते। तथापि सामान्येन कारणेन विशेषः न सिध्यति। बुद्ध्यर्थत्वात्, पादवत्, आत्मनः उपादानत्वं विवक्षितम्। विशेषस्थानात्, प्रकाशादिवत्, आत्मा तत्र तत्र उपलभ्यते। युक्तितश्च, एषा स्थिति: स्वाभाविकी। अन्यस्य निषेधाभावात्, तत्रापि तादृशं न विद्यते। शब्दैः 'आकाश' इत्यादिभिः सर्वव्यापित्वं अनुमान्यते। एवं कारणेनैव फलप्राप्तिः सिध्यति। शिक्षायामपि एष एव अर्थः प्रतिपाद्यते। जैमिनिर्मन्यते धर्म एव इति। किन्तु बादरायणः कारणोक्तेः पूर्वमेव इति अभिप्रायं दर्शयति। नियोगादिषु वैषम्याभावात्, सर्ववेदान्तवाक्यैः एकनिश्चयः सिध्यति। यदि कस्यचित् अपि भेदः स्यात्, तर्हि एवं न स्यात्। आत्माध्ययनस्यापि, नियमात् साधनयोग्यत्वाच्च, तद्वत् एव। तच्च दर्श्यते। अर्थाभेदात्, अनुवादविधिवत्, तथा तद्रूपे अपि, निश्चयः सिध्यति। यदि शब्दात् अन्यथा स्यात्, तथापि न, भेदाभावात्। न हि, प्रसङ्गभेदात्, उच्चावचत्वं न सिध्यति। यदि तथैव स्यात् इति उक्तं, तथापि तदस्ति। व्याप्यत्वात्, युक्तमेव। अस्मात् अपवादात् अन्यत्र सर्वत्र अभेदः। आनन्दादयः मुख्यप्रधाने एव सन्ति। 'प्रियशिरः' इत्यादिप्राप्त्यभावः, वृद्धिह्रासश्च, भेदान्निवर्तते। अन्येषां तु सामान्येनैव अर्थः। ध्यानस्य प्रयोजनाभावात्, तत्र विशेषः न सिध्यति। 'आत्मा' इति शब्दाच्च। आत्मग्रहणं अपि, अन्यत्र यथा, अनुगमनात्। यदि 'संयोगात्' इति उक्तं, तर्हि विशेषणात् तथैव। कार्योक्तेः, नूतनत्वं न विद्यते। अभेदात्, तदेव। संयोगात्, अन्यत्रापि। अथवा, भेदात् न। तच्च दर्शितम्। संग्रहव्याप्तिभ्यां तद्वत्। पुरुषविद्यायामपि, अन्येषां निर्देशात्। सृष्ट्याद्यर्थभेदात्, तत्र भेदः। परित्यागे तु, 'उपायन'शब्दस्य शेषत्वात्, कुशा छन्दांसि च, स्तुतिगीतवत्, इति पूर्वमेव उक्तम्। एवं, सूत्रानुसारं, आत्मतत्त्वस्य विवेचनं, कारणकार्यभावस्य निर्णयः, विधिनिषेधयोः स्वरूपं, सामान्यविशेषयोः तात्पर्यं, ध्यानोपासनयोः प्रयोजनं, सर्वं सुसम्बद्धं प्रतिपाद्यते।