स एवमेतद् दर्शयति, स्मृतिश्च तत्सिद्ध्यर्थं भवति। तस्मात्, स्यादुपमा—यथा सूर्यस्य रश्मिभिः सह सम्बन्धः। किन्तु, जलग्रहणाभावात् तदुपमा न पूर्णतया स्यात्। वृद्धि-क्षययोः संग्रहेण, तयोः सौहार्द्याच्च, तथा दृश्यते। विषयः अत्रैव परिसंख्या, अधिकं निषेध्यते, ततः परमपि प्रतिपाद्यते। वस्तुतः, तदव्यक्तमिति कथ्यते। अपि च, उपासने अपि प्रत्यक्षानुमानाभ्यां तदवगम्यते। तदविभाग्यम्—दीप्त्यादिवत्; दीप्तिः कर्मसु पुनः पुनः दृश्यते। अतः, अनन्तं तदेव, तादृशं संकेताद् ज्ञायते। उभयस्यापि प्रतिपादनात्, यथा सर्पिलक्षणयोः। अथवा, दीप्त्याश्रयवत्, तज्ज्योतिस्वरूपत्वात्। अथवा, पूर्ववत्। अपि च, निषेधात्। प्रतिपक्षदृष्टेः—मात्रा-संयोग-नामभेदैः—विरुद्धत्वात्। सामान्यादपि। बुद्ध्यर्थं, पदवत्। विशेषदेशात्, दीप्त्यादिवत्। युक्तित्वाच्च। अपरस्य निषेधाभावात्। एतेन, 'आकाश'शब्दादिभ्यः सर्वव्यापित्वं लभ्यते। तस्मात्, कारणात् फलम्। अपि च, उपदेशात्। जैमिनिर्मन्यते—धर्म एव। किन्तु, बादरायणः पूर्वं मन्यते—कारणस्मरणात्। न हि विध्यादिषु भेदः, सर्ववेदान्तवाक्येभ्यः निश्चयः। यदि एकस्मिन्नपि भेदः स्यात्, न स्यात्। आत्माध्ययनस्यापि तद्वद्, विध्यनियमात्, अधिकारात् च। अपि च, तदपि दर्शितम्। अर्थाभेदात्, अनुविधिवत्, तद्वद् निष्कर्षः। शब्दाद्भेद इति चेत्, न; भेदाभावात्। न हि, प्रसङ्गभेदात्, उच्चावचत्ववत्, श्रेष्ठता-ज्येष्ठता स्यात्। यदि तथा स्वीक्रियते, पूर्वमेव उक्तम्; तथापि तदस्ति। व्याप्यत्वात् च युक्तम्। अत्र व्यतिरिक्तेषु सर्वेषु अपि भेदाभावः। आनन्दादयः मुख्यप्रधाने एव। 'प्रियशिरः'प्राप्त्यभावः, वृद्धि-क्षयश्च, भेदात् एव। अन्येषां तु सामान्यस्यार्थस्य। ध्यानस्य प्रयोजनाभावात्। 'आत्मा'शब्दात् च। आत्मग्रहणं तदन्यवत्, अनुवृत्तेः। एवं शास्त्रस्य गम्भीरार्थः, उपमानदृष्टान्तैः, न्याययुक्त्या च, श्रद्धया प्रतिपाद्यते।