श्रुत्याः स्मृतिः अपि एषां विषयाणां अनुस्मर्यते। सप्तापि स्मृतिः अस्ति, तत्रापि तस्य कर्मणः कारणात् विरोधः नास्ति। ज्ञानकर्मणोः विषयत्वात् तत्र चर्चायाम् एव विचारः क्रियते। तृतीयस्थितौ तु न दृश्यते, तस्मात् नास्ति। लोकस्मृतिः अपि तद् एव अनुस्मर्यते। दृश्यत्वात् अपि तद् एव उपपद्यते। तृतीयशब्देन तु तस्य शुष्कजन्यस्य सीमितत्वं प्रतिपाद्यते। तस्य स्वाभाविकता युक्ता इति विचार्यते। दीर्घकाले न, भेदात्। यदा अन्यत्र प्रतिष्ठितम्, तदा पूर्ववत् प्रयोगः दृश्यते। यदि अशुद्धत्वं कथ्यते, तद् न, शब्दात्। ततः शुक्रसंबन्धः कथ्यते। गर्भात् शरीरम् उत्पद्यते। सृज्यते खलु मध्यस्थे स्थितौ, इति श्रूयते। केचित् स्रष्टारम् पुत्रादीन् अपि कथयन्ति। तु तद् मायैव, यतः तत्त्वम् पूर्णतया न प्रकाशते। परस्य इच्छया तद् आच्छाद्यते, तस्मात् तस्य बन्धः विपरीतम् च भवति। अथवा देहसंबन्धात् अपि तद् भवति। तद् संकेतः शास्त्रात् एव, तद्विदः अपि तत् प्रतिपादयन्ति। तस्य अभावः नाडिषु शास्त्रानुसारः, आत्मनि च। अतः जागरणम् अत्र एव। तु कर्मस्मृतिशास्त्रविधीनां कारणात् तद् समानम्। मोहितस्य तु प्राप्तिः अंशतः, शेषात्। तस्य स्थितौ, उभयचिह्नानि अन्यस्मिन् न लागू, सर्वत्र चिह्नानि दृश्यन्ते। यदि भेदात् इति उक्तम्, तद् न, यतः शास्त्रे प्रत्येकस्य न निर्दिष्टम्। केचित् अपि तद् एव मन्यन्ते। तु तद् रूपरहितवत्, यतः तद् प्रमुखम्। तद् प्रकाशवत्, अन्यथा निष्फलं स्यात्। सः अपि तद् एव घोषितवान्। सः एवं दर्शयति, स्मृतिः अपि अस्ति। अतः उपमा दीयते, सूर्यस्य किरणैः यथा। तु जलस्य ग्रहणं नास्ति, तस्मात् तद् न साक्षात्। वृद्धिक्षयः समाविष्टः, उभयोः साम्यं दृश्यते। विषयः एतावत् एव सीमितः, अधिकं न, तदनन्तरं प्रतिपाद्यते। तद् अव्यक्तम् इति श्रूयते। पूजायाम् अपि तद् प्रत्यक्षा अनुमानाभ्याम् स्पष्टम्। तद् अविभक्तम्, प्रकाशादिवत्; प्रकाशः अपि कर्मणि पुनः पुनः दृश्यते। अतः अनन्तम्, यथा संकेतः। उभयोः कथनम् अस्ति, सर्पकुण्डलवत्।