शास्त्रदृष्ट्या एव उपदेशः क्रियते, यथा वामदेवस्य दृष्टान्ते अपि दृश्यते। यदि केनचित् प्रश्न्यते—जीवस्य च प्रधानप्राणस्य च लक्षणानुसारेण न एवं स्यात्—नैवम्, यतः त्रैविध्यध्यानं उभयत्र अपि प्रतिष्ठितम्, अत्र च संबन्धः स्थापितः। सर्वत्र हि उपदेशः प्रसिद्धः, यतः तस्य प्रसिद्धिः सर्वत्र दृश्यते। तदर्थगुणस्य च युक्तत्वात्, उपदेशः सम्यक् भवति। embodied आत्मा तु न, कारणं तस्य अशक्यत्वात्; तथा च कर्तृत्वादिनिर्देशात्। शब्दानां विशेषोपयोगात् अपि, तथा स्मरणात् अपि, एष निर्णयः। यदि बाल्यादिनिमित्तं तादृशं न स्यादिति उक्तं, तदपि न युक्तम्—यथा आकाशस्य, तथा शिक्षायाः अधीनत्वात्। यदि उपभोगस्य प्राप्तिः स्यात् इति उक्तं, तदपि न, भेदस्य कारणात्। भोक्ता तु सः, यतः चराचरयोः ग्रहणात्। प्रसङ्गात् अपि एष एव अर्थः; द्वावात्मानौ गुहायां प्रविशतः, इति दृश्यते। विशेषणस्य च कारणात्, अन्तर्यामित्वात्, देशादिनिर्देशात्, सुखविशेषवचनात् अपि, सः ब्रह्मैव। उपनिषत्सु निर्दिष्टमार्गवचनात् अपि, अन्यः न, अनन्तत्वाशक्यत्वात्। अन्तर्यामिन् दिव्ये लोके च, तस्यैव गुणोपसंहरणात्। परम्परायां निर्दिष्टः आत्मा तु न, तस्य गुणानां अनुपसंहरणात्, देहित्वात् च। उभयस्य च पृथगधिगमात्। अदृश्यत्वादिगुणस्य तस्यैव उपसंहरणात्। योग्यताविशेषात्, नामनिर्देशभेदात्, न अन्ययोः। रूपवचनात् अपि, वैश्वानरः एव, सामान्यशब्दस्य विशेषोपयोगात्। यदि अनुमानस्य स्मरणं स्यात्, तदपि स्वीकृत्यं शक्यते। यदि शब्दादिभिः अन्तः प्रतिष्ठितत्वात् न स्यात् इति उक्तं, तदपि न, प्रत्यक्षोपदेशाभ्याम्, पुरुषत्वाध्ययनात् च। अत एव, न देवता, न च भूतम्। प्रत्यक्षे अपि, विरोधाभावः—इति जैमिनिः। प्रकाशनात्—इति आश्मरथ्यः। स्मरणात्—इति बादरिः। प्राप्तेः—इति जैमिनिः, यथा उपदर्शितम्। अत्रैव तम् एव आहुः। स्वशब्दात्, सः स्वर्गभूम्योराश्रयः। मुक्तानां तदुपेत्यवचनात् अपि। अनुमानं न, तदशब्दयोगात्, प्राणाधारत्वाच्च। भेदनिर्देशात् अपि, प्रसङ्गात् अपि, एष एव अर्थः प्रतिपाद्यते।