शास्त्रे अग्न्यादीनां उल्लेखेन यदि कश्चित् विचारयति, तर्हि तद् न भवति, यतः तत्र केवलं लाक्षणिकत्वं विद्यते। यदि प्रथमदृष्ट्या श्रवणं नास्ति इति कश्चित् आपत्तिं करोति, तर्हि तदपि न भवति, यतः तानि एव युक्तानि भवन्ति। पुनः यदि श्रवणं नास्ति इति आपत्तिः क्रियते, तर्हि तदपि न भवति, यतः यज्ञादिकर्तृणां विषये तद् उपपद्यते। अथवा, तत्रापि लाक्षणिकत्वं विद्यते, यतः तदात्मनः न ज्ञायते; शास्त्रे तद्वद् दर्श्यते। कालस्य समाप्ते यः कश्चित् शेषकर्मवान् अस्ति, सः शास्त्र-परम्परया दृष्टः, तदनुसारं गच्छति। यदि पादाद्युपलक्षणेन आपत्तिः क्रियते, तर्हि तदपि न भवति, यतः तत्र केवलं संकेतः; इति कार्ष्णाजिनिः वदति। यदि तद् व्यर्थं इति कश्चित् वदति, तर्हि तदपि न भवति, यतः तद् आवश्यकम्। केवलं पुण्यपापकर्मणां विषये, इति बादरिः वदति। शास्त्रे चापि अशुभकर्मकृतां विषये श्रूयते। निर्णयकाले, अन्यैः तत्र गतैः दर्शितं, आरोहणं च अवरोहणं च अनुभवति। परम्परायामपि तद् स्मृतम्। सप्तापि। तत्रापि तस्य क्रियायाः कारणात् विरोधः नास्ति। ज्ञानकर्मणोः विषये, यतः तद् एव विषयः। तृतीयविषये न, यतः तद् न दृश्यते। लोकस्मृतौ अपि तद् अस्ति। दृश्यत्वात् अपि। तृतीयपदस्य नियमः तस्य शोषणोत्पन्नस्य विषये। तस्य स्वाभाविकता युक्ता। दीर्घकालानन्तरं न, भेदात्। अन्यत्र स्थिते, पूर्ववत्, प्रयोगात्। यदि अशुद्धत्वं इति वदति, तर्हि तदपि न भवति, शब्दात्। ततः शुक्रसंबन्धः। गर्भात् शरीरम्। मध्यावस्थायां सृजनं भवति इति शास्त्रं वदति। केचन सृष्टारं पुत्रादीन् च वदन्ति। किन्तु तद् केवलं मायया, यतः तस्य स्वरूपं पूर्णतया न प्रकाशते। अन्यस्य इच्छया तद् गूढं भवति; तस्मात् तस्य बन्धः विपर्ययश्च। अथवा, शरीरसंबन्धात् तदपि। शास्त्रात् संकेतः, ज्ञातारः तद् घोषयन्ति। तस्य अभावः नाड्यां, शास्त्रानुसारं, आत्मनि च। अतः जागरणं तस्मात्। तदपि कर्मस्मृतिशास्त्रविधीनां कारणात् समानम्। मोहितस्य, शेषात्, प्राप्तिः अंशतः। तस्य स्थानात् अपि, उभयोः लक्षणानि अन्यस्मिन् न योज्यन्ते, यतः तानि सर्वत्र दृश्यन्ते। यदि भेदात् इति आपत्तिः, तर्हि तदपि न भवति, यतः शास्त्रं न प्रत्येकं वदति। केचन तद् मतं धारयन्ति। निश्चलस्य इव, यतः तद् प्रधानम्। प्रकाशस्य इव, अन्यथा तद् व्यर्थम्। सः अपि तद् एव केवलं इति घोषयति।