नारायणस्य अनन्ते ब्रह्मसूत्रेषु एकस्मिन् अध्याये, तत्त्वानां विवेचनं गम्भीरया वार्तया प्रवृत्तम्। तत्र प्रथमं, न किञ्चित् विरोधः विद्यते, यतः पृथक्करणं नास्ति। तदनन्तरं, उक्तैः शब्दैः एव तत्त्वानां अभावः प्रतिपाद्यते। किं तु, यावत् विकारः अस्ति, तावत् भेदः दृश्यते, यथा लोके। अनेन वायुः अपि व्याख्यातः। परन्तु, असम्भवः अस्ति, यतः सत् तत्र न उपपद्यते। अतः अग्निः; इति श्रूयते। ततः जलम्। ततः पृथिवी। अन्यैः शब्दैः, यथासम्बन्धरूपैः, अर्थः ज्ञायते। अथ, तस्य ध्यानात् एव, लिङ्गस्य कारणात्, तत्त्वज्ञानम्। किं तु, विपरीतक्रमेण, अनुक्रमः युक्तः। यदि चेत् चेतनाच् च मनसः मध्ये क्रमः लिङ्गात् इति उच्यते, न तथा, यतः भेदः नास्ति। किन्तु, चलाचलविचारेण, नामकरणं उपचारः, तेषां उपस्थित्यभावात्। आत्मा न उत्पाद्यः, शास्त्रात् च नित्यत्वात्, तेषां भिन्नत्वात्। अतः ज्ञाता एवम् अस्ति। प्रस्थानं, गमनं, आगमनम् च तस्य। उत्तरयोः द्वयोः, स्वात्मनः एव। यदि उच्यते—सूक्ष्मः न, तस्य शास्त्रस्य कारणात्—न तथा, अन्यसंबन्धः उपपद्यते। अपि च, स्वनाम्ना च प्रमाणेन। न किञ्चित् विरोधः, यथा चन्दनस्य। यदि उच्यते—विभिन्नावस्थातः—न तथा, यतः स्वीकृतिः न भवति; हृदये एव तिष्ठति। वा, गुणात्, यथा लोके। भेदः, यथा गन्धस्य; इति एव दर्शितम्। पृथगुपदेशात्। किं तु, गुणस्वभावात्, नामकरणं यथा विदुषां। च, यावत् आत्मनः अधिष्ठितम्, दोषः नास्ति, यतः दृश्यते। यथा पुंस्त्वादि, किं तु अस्य सत्, प्राकाश्ययोगात्। नित्यदर्शनादर्शनफलात्, अथवा एकस्मिन् प्रतिबन्धात्, अन्यथा। कर्ता, यतः शास्त्रस्य अर्थः अस्ति। तथा, ग्रहणविगमस्य उल्लेखात्। तथा, क्रियायाम् नामकरणात्; यदि न स्यात्, तर्हि उपदेशस्य विपर्ययः। यथा दर्शनम्, न प्रतिबन्धः। शक्तिविपर्ययस्य सम्भावनात्। तथा, न लयनम्। तथा, यथा तक्षः, उभयथा। किं तु परमात्मनः, यतः शास्त्रः एवम् वदति। किं तु, प्रयत्नकाले एव, अन्यथा विहितनिषिद्धकर्मणां अर्थहीनता स्यात्। अंशः, नानानाम्ना; तथा, अन्ये उपदिशन्ति—वेतनकृतस्य जुवस्य च इव। मन्त्रवचनात्। स्मृतौ अपि एवम् अनुस्मृतम्।