सर्वं तु समष्टिं यदि उभाभ्याम् अपि कारणीकृतां मन्येत, तथापि तस्य प्राप्तिः न सम्पद्यते। यद्यपि परस्परकारणत्वात् उपपत्तिर् इति उच्यते, तथापि समष्टिसत्ताभावः कारणम् न भवति। अपरं च, यदा उत्तरं उत्पद्यते, तदा पूर्वस्य निवृत्तिः भवति। यदि तत् नास्ति चेत्, तर्हि प्रतिपादनम् अवरुद्धं स्यात्; अन्यथा तु, सहोत्पत्तिः स्यात्। विवेकसहितया च विवेकवर्जितया च निरोधस्य प्राप्तिः न विरुध्यते। उभयथा दोषात् एव। आकाशे अपि भेदाभावात्। स्मरणात् च। न च तदसतोऽस्तित्वम्, अनुपलब्धेः। एवं च, उदासीनानाम् अपि एष एव निष्कर्षः। न च तदनस्तित्वम्, प्रत्यक्षग्रहेण तदस्तित्वात्। न च स्वप्नादिवत्, स्वरूपवैषम्यात्। न च तदस्तित्वम्, अनुपलब्धेः। न च किञ्चिदुपपद्यते। एकस्मिन्नपि न, अशक्यत्वात्। एवं आत्मनः सर्वव्यापित्वं सिध्यति। न च क्रमात् अपि विरोधाभावः, परिणामाद्यभावात्। च परमावस्थायां उभयोः नित्यत्वात्, भेदाभावः। न च ईश्वरस्य युक्तम्। चाधारस्यापि न युक्तिः। यदि आत्मा करणवत् स्यात्, तर्हि न; भोगाद्यभावात्। स्यात् चान्तवत्त्वं वा सर्वज्ञत्वाभावो वा। उत्पत्त्यभावात्। च करणं न कर्ता। अथ चेत् ज्ञानादिः अस्ति, तर्हि तत्र न निषेधः। च परस्परविरोधात्। न च आकाशात्, अश्रवणात्। अस्ति तु। गौणार्थस्य सम्भवात्, शब्दात् च। एकस्मिन्नेव, ब्रह्मशब्दवत्। न च प्रतिज्ञाव्याघातः, अविभागात्। शब्देभ्यः। भेदः तु विकारपर्यन्तं, लोके यथा। अनेन वायुः अपि व्याख्यातः। न च तत्र सम्भवः, सत्तासम्बन्धात्। तस्मात् अग्निः, इति श्रूयते। आपः। पृथिवी। अन्यैः शब्दैः सन्दर्भरूपसंकेतात्। तु तस्यैव उपासनात्, लिङ्गात्।