शिलादीनां यथा तदस्य सम्भवः नास्ति, तद्वत् आत्मनः विषयमपि न सम्भवति। यदि विलयः दृश्यते इति कश्चित् प्रत्यवस्थापयति, तर्हि तदपि न सम्भवति, यतः तद् दुग्धस्य यथा विलयः तद्वत् आत्मनः विलयः नास्ति। देवादीनां तथा, लोके अपि तद्वत् एव दृश्यते। यदि तद्व्याप्तिः सर्वत्र स्यात्, तर्हि अङ्गहीनत्वस्य विरोधः स्यात्, अथवा सर्वस्य अतीव विस्तारः स्यात्। किन्तु शास्त्रादेव प्रमाणम्, यतः तस्य स्रोतः शब्दः अस्ति। तथा आत्मनि विविधाः धर्माः दृश्यन्ते। विरोधिनः पक्षे दोषः अस्ति, अतः तद् न स्वीकार्यं। सर्वे धर्माः आत्मनि दृश्यन्ते, यथा अनुभवः अस्ति। यदि कश्चित् वदति—‘न एवम्, यतः तद् निरवयवम्’—तस्य उत्तरम् पूर्वमेव दत्तम्। न तु तद्, यतः प्रयोजनम् अस्ति। यथा लोके क्रीडायाः कृते सृष्टिः दृश्यते, तथा आत्मनः सृष्टिः अपि केवलं लीलायै। पक्षपातः वा क्रूरता वा नास्ति, यतः तद् अन्यकारणाधीनम्; शास्त्रे अपि तद् प्रतिपादितम्। यदि कर्मणां वितरणं न दृश्यते इति वदति, तर्हि अनादित्वात् तद् युक्तम्, अनुभवः अपि अस्ति। सर्वे धर्माः सम्भाव्यन्ते। अनुमानस्य व्यवस्था न सम्भवति, अतः तत्र न प्रमाणम्, न च क्रिया। यदि कश्चित् वदति—‘दुग्धजलयोः इव’—तत्र अपि विरोधः अस्ति। विभागः न सिद्धः, न च परतन्त्रता अस्ति। अन्यत्र तद् न दृश्यते, तद् तृणादीनां न इव। यदि मनुष्यशिलादिवत् इति वदति, तत्र अपि विरोधः अस्ति। प्रमुखत्वस्य सम्बन्धः न सम्भवति। अन्यथा अनुमानस्य ज्ञानशक्तिः नास्ति। यदि स्वीकृतम् अपि, तद्वस्तुनः अस्तित्वं नास्ति। विरोधात् तद् अयुक्तम्। यथा महान् दीर्घः च लघुश्च, तद्वत्। उभयथा क्रिया नास्ति, अतः तदभावः। समवायस्य स्वीकृतिः यदि स्यात्, तद् सादृश्यात् न निश्चयः। अस्तित्वं तु नित्यं एव। रूपादिधारणात् विपरीतं दृश्यते। उभयथा दोषः अस्ति। पूर्णतया अनवस्थितत्वात् पूर्णस्वातन्त्र्यम् अस्ति। यदि समष्टिः उभयतः उत्पाद्यते, तथापि तस्य प्राप्तिः न भवति। यदि परस्परहेतुता युक्ता इति वदति, तद् न युक्तम्, यतः समष्टेः अस्तित्वं कारणं नास्ति। यदा परं उत्पद्यते, पूर्वं लुप्तम्। यदि तद् नास्ति, तर्हि प्रतिपादनं बाध्यते; अन्यथा सहोत्पत्तिः। विवेकेन वा अविवेकेन वा निरोधप्राप्तिः न बाध्यते। उभयथा दोषः अस्ति। आकाशे भेदाभावात्। स्मरणात् अपि। नास्तित्वं न दृश्यते, अतः तद् नास्ति। एवं तद् निष्कर्षः तेषां निष्क्रियाणामपि समानः।