एवं ब्रह्मसूत्रेषु उक्तं यत् अनेन शेषमतदृष्टीनां ग्राहणमपि व्याख्यातम्। यदि च अनुभविनः अभावः अभेदात् स्यात्, तर्हि स संसारवत् स्यात्। तस्य च अभेदः 'उद्भव' इत्यादिशब्दैः सिद्धः। साक्षात्कारः च उपस्थितौ एव दृश्यते। अपरस्य च सतत्त्वात्, तदपि सिध्यति। यदि चेदुच्यते—'असदिति'—न, शेषवाक्यशेषैः चान्यैः च शब्दैः अन्यधर्मनिरूपणात्। यथा वस्त्रस्य, तथा च प्राणादिषु अपि दृश्यते। 'अन्य' इति विशेषणात्, कर्मनिषेधादिदोषाः जायन्ते। किं तु विशेषणात् किञ्चित् अधिकं स्यात्, भेदनिश्चितत्वात्। शिलादिषु यथा, तदत्र न सिध्यति। यदि चेदुच्यते—'लयः दृश्यते'—न, पयःवत् तत्रापि। देवादिषु यथा, तथा लोके अपि। अथ च सर्वत्रातिशयो वा, अथवा निरवयवत्वविरोधः स्यात्। शास्त्रात् तु प्रमाणत्वात्, शब्दमूलत्वात्, तस्यैव निर्णयः। आत्मनि च नानाविधानि धर्माणि दृश्यन्ते। प्रतिपक्षदोषात् च, सर्वधर्मानां सत्तायाः प्रत्यक्षदर्शनात् च। यदि चेदुच्यते—'न, अचक्षुष्कत्वात्'—अद्यापि उत्तरं दत्तम्। न, प्रयोजनत्वात्। यथा लोके क्रीडार्थत्वमेव स्यात्। नैतत् पक्षपातक्रूरत्वयोः, कारणापेक्षत्वात्; तथा हि शास्त्रं दर्शयति। यदि चेदुच्यते—'न, कर्मविभागाभावात्'—अनादित्वात् युक्तं, दृश्यते च। सर्वधर्मसामर्थ्यात् च। व्यवस्थायाः अयोगात्, अनुमानं न; न च क्रिया। यदि चेदुच्यते—'पयःसलिलवत्'—तत्रापि दोषः। व्यतिरेकासिद्धेः, अनपेक्षत्वाच्च। अन्यत्रादर्शनात्, तृणादिवत् न स्यात्। यदि चेदुच्यते—'मनुष्यशिलावत्'—तत्रापि दोषः। प्रधानभावसम्बन्धोऽपि न सिध्यति। अन्यथा अनुमानस्य, ज्ञानशक्त्यभावात्। अनुमतेऽपि विषयसत्ताभावः। विरोधात् अयुक्तम्। अथवा, महत्त्वदीर्घत्वयोः लघ्वल्पत्ववत्। उभयथा क्रियाभावात्, तस्याभावः। समवायग्रहणात्, साधृश्यात्, न निर्णयः। सतत्त्वात् च नित्यत्वम्। रूपादिधर्मयुक्तत्वात्, विपरीतं दृश्यते। उभयथा दोषात्। सर्वथा-अस्वत्वात्, परमस्वातन्त्र्यम्। एवं सूत्रेषु, आत्मस्वरूपस्य, तद्विरोधिपक्षदोषस्य च, यथाक्रमं विवेचनं भगवता व्याख्यातम्।