एवं ब्रह्मसूत्रेषु उक्तं यथा—तत् ब्रह्म सूक्ष्मं भवति, यतः तस्य सूक्ष्मता उचितम्। तस्य अर्थवत्त्वं तस्य आश्रयात्, यथा तद् उपनिषद्वाक्येषु निर्भर्यते। तस्य ज्ञेयत्वस्य अभावात्, तस्य गम्यते। यदि कश्चित् वदेत् ‘सः भाषते’ इति, तद् न एवम्, यतः विवेकिनः प्रसङ्गात् तद् न अनुमन्यन्ते। एवं तु प्रस्तुति: च विचारः त्रिषु एव दृश्यते। तथा महति अपि विचारः अस्ति। यथा सोमपात्रे, तत्र भेदाभावः। किन्तु कश्चित् प्रकाशेन आरम्भं कुर्वन्ति, यतः तद् कश्चित् एवं पठन्ति। मधु आदि दृष्टान्तेन उपदेशात्, तत्र विरोधः न अस्ति। संख्यायाः समावेशात् अपि न, यतः ज्ञानाभावः च अतिरेकः च। प्राणादि शेषवाक्येन विवक्ष्यन्ते। कश्चित् प्रकाशः न अन्नम्। यथा उक्तम्, आकाशादि कारणत्वेन निर्दिष्टम्। आकर्षणात् तद् गम्यते। लोकस्य भाषणात् तद् गम्यते। यदि लक्षणानि जीवात्मनः प्राणस्य च इति वदेत्, तद् पूर्वमेव व्याख्यातम्। किन्तु जैमिनिः अन्यार्थत्वं मन्यते, प्रश्नोत्तरात्; तथा कश्चित् अन्ये अपि। वाक्यसम्बन्धात् तद् गम्यते। आश्मरथ्यः वदति—प्रतिज्ञया लक्षणं सिद्धम्। औदुलोमिः वदति—गमनस्य स्थित्याः कारणात्। काशकृत्स्नः वदति—स्थित्यनुवृत्त्या। प्रकृतिस्वरूपम् अपि, प्रतिज्ञा दृष्टान्तयोः विरोधाभावात्। अभिप्रायोपदेशात् अपि। उभयपरम्परयोः साक्षात् अभिधानात्। आत्मार्थत्वात्। परिवर्तनात्। स्रोतः अपि निर्दिष्टम्। एतेन सर्वे व्याख्याताः, सर्वे व्याख्याताः। यदि कश्चित् आपत्तिं कुर्यात्—स्मृत्यवकाशस्य दोषः स्यात्—न, यतः अन्यस्मृतिषु एव तद् दोषः। अन्येषु अनुपलब्धिः। एतेन योगः अपि उत्तरः। न, यतः भिन्नम्; शब्दः अपि तद् दर्शयति। अभिधानस्य विशेषात्, भेदसन्निधेः। तु दृश्यते। यदि अभावः इति उच्यते, न, यतः न केवलं निषेधः। भक्षणे अपि तद् परिणामः स्यात्, यः अनवच्छिन्नः। न तु एवम्, यतः तुल्यदृष्टान्तः न अस्ति। स्वमतदोषात्। तर्कस्य स्थैर्याभावात्। यदि अन्यथा अनुमान्येत, तदा अपि अनवच्छिन्नसन्देहः परिणामः। एवं ब्रह्मसूत्रवाक्येषु, तत्त्वस्य सूक्ष्मता, कारणता, लक्षणानि, विवेचनानि, विविधमतानि, प्रतिज्ञा, दृष्टान्तः, अभिप्रायः, परम्परा, आत्मार्थता, परिवर्तनम्, स्रोतः, सर्वस्य व्याख्यानम्, स्मृत्यवकाशः, योगस्य उत्तरः, भेदः, निषेधः, तर्कदोषः, अनवच्छिन्नसन्देहः इत्यादि विवेकपूर्वकं उपनिषद्भिः प्रतिपादितम्।