शुद्ध्युपदेशात् च, अभाववचनात् च, तत्र केचन विशुद्धेः सन्दर्भं कुर्वन्ति, अभावस्य च प्रतिपत्तिम् उपदिशन्ति। अभावात् एव क्रियायाः निर्णयः स्यात् इति दर्श्यते। श्रोतव्याध्ययनयोः निषेधः अपि तत्र प्रतिपन्नः अस्ति। परम्परया अपि एषा स्थिति: प्रतीयते। कम्पनात्, अर्थात् कम्पायाः सन्दर्भात्, तत्रापि किञ्चित् गम्यते। प्रकाशदर्शनात् च, यदा प्रकाशः दृश्यते, तदा अपि विशेषः दृश्यते। आकाशस्य अन्यत्वेन तथा अन्यैः नामभिः निर्देशात्, तत्रापि भेदः उपपद्यते। सुषुप्त्युत्क्रान्त्योः भेदात्, गाढनिद्रायाम् तथा देहत्यागे च, भेदः स्पष्टः। 'ईश्वर'ादिशब्दात् च, तत्र विशेषः प्रतिपद्यते। यदि कश्चित् ब्रूयात्—केषाञ्चन प्रत्यक्षमेव अनुमीयते इति—तर्हि तद् न एव, यतः शरीरसाम्येन स्वीकृतिः निश्चितम्, तदपि दर्शितम्। तु सूक्ष्मम् एव, युक्त्या तदुपपद्यते। तदधीनत्वात्, तस्य अर्थवत्त्वम्। न च तस्य ज्ञेयत्वस्य प्रतिपादनम् अस्ति। यदि उच्यते—‘सः भाषते’ इति—तदपि न, यतः प्राज्ञाः प्रसङ्गात् तद् न स्वीक्रन्ति। एवं च, प्रस्तुति: विचारश्च केवलं त्रिषु एव; तथा च महति अपि विचारः। न च भेदः, सोमपात्रवत्, दृश्यते। केचन तु प्रकाशात् आरभन्ते, एवं किल केचन पठन्ति। दृष्टान्तोपदेशात्, मध्वादिदृष्टान्तेन, विरोधः न विद्यते। संख्यावेशात् अपि न, अज्ञानात् अतिक्रान्तत्वाच्च। प्राणादीनाम् अपि, शेषशब्दात्, तत्र सन्दर्भः। केषाञ्चन तु प्रकाशः न वास्तविकं अन्नम्। यथोक्तम्, आकाशादीनां कारणत्वोपदेशात्, तत्र अपि विशेषः। आकर्षणात् अपि, लोकेषु तस्य सन्दर्भः। यदि उच्यते—लिङ्गानि जीवस्य प्रधानप्राणस्य च—एतत् पूर्वमेव निरूपितम्। किन्तु जैमिनिः मन्यते—अन्यः प्रयोजनम् अस्ति, प्रश्नव्याख्यानयोः आधारात्; एवं केचन अन्ये अपि। वाक्यानुवन्धात् अपि, सम्बन्धः दृश्यते। आश्मरथ्यः वदति—लिङ्गं प्रतिज्ञया निश्चितम्। औदुलोमिः तु—उत्क्रान्त्याशङ्कया, तादृशावस्थायाम्। काशकृत्स्नः—स्थित्यनुवृत्त्या। स्वरूपम् अपि, प्रतिज्ञादृष्टान्ताभ्यां विरोधाभावात्। चिकीर्षोपदेशात् अपि, तत्रैव सन्दर्भः। उभयपरम्परयोः प्रत्यक्षोपदेशात् अपि। आत्मार्थत्वात् अपि, तत्र कारणम्। विकारात् अपि, भेदः। स्रोतः उपदिष्टम् इति, तत्रैव सन्दर्भः। एतेन सर्वे व्याख्याताः, सर्वे व्याख्याताः इति पुनः प्रतिपाद्यते। यदि उच्यते—स्मृत्यवकाशस्य दोषः स्यात्—तर्हि न, अन्यस्मृतिषु एव तद् दोषः; अत्र न। अन्येषां च, तत्र दृश्यते न। एवं ब्रह्मसूत्रेषु प्रतिपादितं तत्त्वं सम्यक् विवृणोति, यत्र शुद्धिः, भेदः, प्रकाशः, आकाशादिव्यवहारः, जीवप्राणविशेषः, दृष्टान्तोपदेशः, सर्वं च क्रमशः निरूप्यते।