अतः ब्रह्मणः अन्वेषणं प्रारभ्यते। यः प्रपञ्चस्य उत्पत्तिः, धारणा च, तथा लयः कारणं अस्ति। तस्य स्रोतः शास्त्राणि सन्ति। यतः तत्र निरन्तर शिक्षायाः प्रमाणम् अस्ति। दृष्टिविषये, केवलं शब्दस्य न, अपितु अनुभवस्य महत्त्वम् अस्ति। यदि तद्विषये द्वितीयकं वदन्ति, तर्हि न, यः 'आत्मा' इति पदं उपयुक्तं अस्ति। यः तस्मिन् समर्पितः, मोक्षः शिक्ष्यते। तस्य परित्यागः न निवेदितः अस्ति। यतः तद्विषये प्रतिपत्तिः विरुद्धं न स्यात्। लयस्य कारणं, मार्गस्य समानता च तत्र दृष्टा अस्ति। शास्त्राणां प्रतिपादनं च तत्र स्पष्टं अस्ति। पुनः पुनः शिक्षायाः कारणं, सः आनन्दपूर्णः भवति। यदि शब्दानां परिवर्तनं कारणं वदन्ति, तर्हि न, यतः प्रमुखता तत्र अस्ति। कारणं च उपदिश्यते। केवलं मन्त्र-उपदेशः गीयते, अन्यत् न, कारणं उचितं नास्ति। भेदस्य संकेतं च तत्र दर्शितम् अस्ति। इच्छायाः कारणेन, अनुमानस्य आवश्यकता नास्ति। एषः विषयः शास्त्राणां सम्बन्धं शिक्षति। अन्तः, यतः शिक्षायाः गुणं सम्बन्धितं अस्ति। भेदस्य नामकरणेन, एषः अन्यः अस्ति। स्थानं, संकेतचिह्नेन कारणम् अस्ति। तस्मादेव, प्राणशक्ति च। प्रकाशः, तस्य मार्गस्य उल्लेखेन। यदि मीटरस्य उल्लेखेन तद्विषये न, तर्हि न, यतः मनसः अर्पणं निर्दिष्टं अस्ति; एषः दृष्टिः एव अस्ति। एवं, तत्त्वानां च अन्यानां कारणेन उचितं अस्ति। यदि शिक्षायाः भेदं कारणं वदन्ति, तर्हि न, यतः उभयोः अपि न विरुद्धता अस्ति। प्राणशक्ति, अनन्तसंबन्धेन कारणम् अस्ति। यदि शिक्षकः स्वात्मनं निर्दिशति, तर्हि न, यतः अत्र आधारः आत्मनः सम्बन्धः अस्ति। किन्तु शिक्षायाः दृष्टिः शास्त्राणां अनुसारं अस्ति, यथा वामदेवस्य उदाहरणम्। यदि व्यक्तिसंकेतस्य च प्रमुखप्राणस्य च चिह्नानि कारणं वदन्ति, तर्हि न, यतः त्रैविध्यध्यानं उभयस्य आधारतः अस्ति, अत्र च सम्बन्धः स्थापितः अस्ति। सर्वत्र, शिक्षायाः प्रसिद्धता अस्ति। यतः अपेक्षितगुणः उचितः अस्ति। किन्तु संप्रदायात्मा न, यतः असंभवता अस्ति। कार्यकर्तुः च कर्ता इति नामकरणेन। विशेषणपदस्य विशेष उपयोगः अस्ति। यः स्मृतिः तत्र अस्ति। यदि बाल्यस्य कारणं वदन्ति, तथा च तस्य नामकरणं, तर्हि न, यतः एषः शिक्षायाः अधीनः अस्ति, यथा स्थानस्य। यदि सुखं प्राप्यते इति वदन्ति, तर्हि न, यतः भेदः अस्ति।