ਲਿਙ੍ਗਾਚ੍ ਚ
ਇਸਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ।
ਆਤ੍ਮੇਤਿ ਤੂਪਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰਾਹਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਨ ਪ੍ਰਤੀਕੇ ਨ ਹਿ ਸਃ
ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦृष੍ਟਿਰ੍ ਉਤ੍ਕਰ੍षਾਤ੍
ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਦਿਮਤਯਸ਼੍ ਚਾਙ੍ਗ ਉਪਪਤ੍ਤੇਃ
ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵੀ, ਦੋਸਤ, ਉਚਿਤ ਹੈ।
ਆਸੀਨਃ ਸਂਭਵਾਤ੍
ਬੈਠ ਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ ਚ
ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਵੀ।
ਅਚਲਤ੍ਵਂ ਚਾਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ
ਅਡੋਲਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰੈਕਾਗ੍ਰਤਾ ਤਤ੍ਰਾਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਆਪ੍ਰਯਾਣਾਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਹਿ ਦृष੍ਟਮ੍
ਜਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੀ, ਇਹ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਧਿਗਮ ਉਤ੍ਤਰਪੂਰ੍ਵਾਘਯੋਰ੍ ਅਸ਼੍ਲੇषਵਿਨਾਸ਼ੌ ਤਦ੍ਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਪਾਪ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤਰਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਸਂਸ਼੍ਲੇषਃ ਪਾਤੇ ਤੁ
ਦੂਜੇ ਲਈ ਵੀ, ਪੈਣ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਨਾਰਬ੍ਧਕਾਰ੍ਯੇ ਏਵ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵੇ ਤਦਵਧੇਃ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਕਰਮ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਦਿ ਤੁ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਾਯੈਵ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਆਦਿ ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਹੀ ਫਲ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਤੋ ऽਨ੍ਯਾਪਿ ਹ੍ਯ੍ ਏਕੇषਾਮ੍ ਉਭਯੋਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ।
ਯਦ੍ ਏਵ ਵਿਦ੍ਯਯੇਤਿ ਹਿ
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ (ਮੁਕਤੀ) ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਭੋਗੇਨ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਰੇ ਕ੍ਸ਼ਪਯਿਤ੍ਵਾਥ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਹੋਰ (ਫਲ) ਭੋਗ ਕੇ ਜਦ ਉਹ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ (ਮਨੁੱਖ) ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਙ੍ਮਨਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ ਛਬ੍ਦਾਚ੍ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਬੋਲੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤ ਏਵ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਨੁ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਾਤ੍
ਉਹ ਮਨ, ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ऽਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਤਦੁਪਗਮਾਦਿਭ੍ਯਃ
ਉਹ ਦਰਸ਼ਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਹੋਰ ਬਿਆਨਾਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤੇषੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤੇਃ
ਭੂਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤੋ ਹਿ
ਇੱਕ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਸਮਾਨਾ ਚਾਸृਤ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਅਮृਤਤ੍ਵਂ ਚਾਨੁਪੋष੍ਯ
ਇਕੋ ਹੀ ਦਾਖਲਾ ਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤਦਾਪੀਤੇਃ ਸਂਸਾਰਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ਾਤ੍
ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪ੍ਰਮਾਣਤਸ਼੍ ਚ ਤਥੋਪਲਬ੍ਧੇਃ
ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੋਪਮਰ੍ਦੇਨਾਤਃ
ਇਹ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ (ਮੁਕਦੀ)।
ਅਸ੍ਯੈਵ ਚੋਪਪਤ੍ਤੇਰ੍ ਊष੍ਮਾ
ਇਸੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਯੋਗਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਗਰਮੀ (ਊਸ਼ਮਾ)।
ਪ੍ਰਤਿषੇਧਾਦ੍ ਇਤਿ ਚੇਨ੍ ਨ ਸ਼ਾਰੀਰਾਤ੍ ਸ੍ਪष੍ਟੋ ਹ੍ਯੇਕੇषਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਨਹੀਂ; ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ।