ਸਹਕਾਰਿਤ੍ਵੇਨ ਚ
ਇਹ ਵੀ ਸਾਥ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾਪਿ ਤ ਏਵੋਭਯਲਿਙ੍ਗਾਤ੍
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਹਨ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਕਰਕੇ।
ਅਨਭਿਭਵਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ
ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਨ੍ਤਰਾ ਚਾਪਿ ਤੁ ਤਦ੍ਦृष੍ਟੇਃ
ਪਰ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ, ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਵੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਾਨੁਗ੍ਰਹਸ਼੍ ਚ
ਵੱਖਰੀ ਮਿਹਰ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਰਜ੍ਜ੍ਯਾਯੋ ਲਿਙ੍ਗਾਚ੍ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਦੂਜਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਕਰਕੇ।
ਤਦ੍ਭੂਤਸ੍ਯ ਤੁ ਨਾਤਦ੍ਭਾਵੋ ਜੈਮਿਨੇਰ੍ ਅਪਿ ਨਿਯਮਾਤ੍ ਤਦ੍ਰੂਪਾਭਾਵੇਭ੍ਯਃ
ਪਰ ਜੋ ਉਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾ ਹੋਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੈਮਿਨੀ ਵੀ, ਨਿਯਮ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ।
ਨ ਚਾਧਿਕਾਰਿਕਮ੍ ਅਪਿ ਪਤਨਾਨੁਮਾਨਾਤ੍ ਤਦਯੋਗਾਤ੍
ਜੋ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਅਨੁਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਉਪਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਪੀਤ੍ਯ੍ ਏਕੇ ਭਾਵਮਸ਼ਨਵਤ੍ ਤਦ੍ ਉਕ੍ਤਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ', ਜਿਵੇਂ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਬਹਿਸ੍ ਤੂਭਯਥਾਪਿ ਸ੍ਮृਤੇਰ੍ ਆਚਾਰਾਚ੍ ਚ
ਪਰ ਬਾਹਰ, ਦੋਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਆਚਾਰ ਕਰਕੇ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨਃ ਫਲਸ਼੍ਰੁਤੇਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਰੇਯਃ
ਮਾਲਕ ਲਈ ਫਲ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਕੇ, ਆਤਰੇਯ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਰ੍ਤ੍ਵਿਜ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਔਡੁਲੋਮਿਃ ਤਸ੍ਮੈ ਹਿ ਪਰਿਕ੍ਰੀਯਤੇ
ਪੁਜਾਰੀ ਲਈ, ਔਡੁਲੋਮੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਸੌਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਹਕਾਰ੍ਯਨ੍ਤਰਵਿਧਿਃ ਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤृਤੀਯਂ ਤਦ੍ਵਤੋ ਵਿਧ੍ਯਾਦਿਵਤ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਤੀਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਉਹ ਹੈ, ਵਿਧੀ ਆਦਿ ਵਾਂਗ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਭਾਵਾਤ੍ ਤੁ ਗृਹਿਣੋਪਸਂਹਾਰਃ
ਪਰ ਪੂਰਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੌਨਵਦ੍ ਇਤਰੇषਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਪਦੇਸ਼ਾਤ੍
ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਸਿੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਮੌਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ।
ਅਨਾਵਿष੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਵਯਾਤ੍
ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਸੰਬੰਧ ਕਰਕੇ।
ਐਹਿਕਮ੍ ਅਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧੇ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮੁਕ੍ਤਿਫਲਾਨਿਯਮਸ੍ ਤਦਵਸ੍ਥਾਵਧृਤੇਸ੍ ਤਦਵਸ੍ਥਾਵਧृਤੇਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਨਿਯਮਤਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਅਸਕृਦੁਪਦੇਸ਼ਾਤ੍
ਵਾਪਸੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਪਦੇਸ਼ ਮੁੜ ਮੁੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਿਙ੍ਗਾਚ੍ ਚ
ਇਸਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ।
ਆਤ੍ਮੇਤਿ ਤੂਪਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰਾਹਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਨ ਪ੍ਰਤੀਕੇ ਨ ਹਿ ਸਃ
ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦृष੍ਟਿਰ੍ ਉਤ੍ਕਰ੍षਾਤ੍
ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਦਿਮਤਯਸ਼੍ ਚਾਙ੍ਗ ਉਪਪਤ੍ਤੇਃ
ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵੀ, ਦੋਸਤ, ਉਚਿਤ ਹੈ।
ਆਸੀਨਃ ਸਂਭਵਾਤ੍
ਬੈਠ ਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ ਚ
ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਵੀ।
ਅਚਲਤ੍ਵਂ ਚਾਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ
ਅਡੋਲਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰੈਕਾਗ੍ਰਤਾ ਤਤ੍ਰਾਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।