ਪਾਰਿਪ੍ਲਵਾਰ੍ਥਾ ਇਤਿ ਚੇਨ੍ ਨ ਵਿਸ਼ੇषਿਤਤ੍ਵਾਤ੍
ਜੇ ਕਹੋ ਕਿ ਅਰਥ ਵਿਚ ਮਿਲਾਪ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਥਾ ਚੈਕਵਾਕ੍ਯੋਪਬਨ੍ਧਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਕ ਵਿਚ ਜੁੜਨ ਕਰਕੇ।
ਅਤ ਏਵ ਚਾਗ੍ਨੀਨ੍ਧਨਾਦ੍ਯਨਪੇਕ੍ਸ਼ਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ, ਲੱਕੜ ਆਦਿ 'ਤੇ ਕੋਈ ਨਿਰਭਰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸਰ੍ਵਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਯਜ੍ਞਾਦਿਸ਼੍ਰੁਤੇਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਵਤ੍
ਪਰ, ਯਜਨ ਆਦਿ ਦੀ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ।
ਸ਼ਮਦਮਾਦ੍ਯੁਪੇਤਸ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਥਾਪਿ ਤੁ ਤਦ੍ਵਿਧੇਸ੍ ਤਦਙ੍ਗਤਯਾ ਤੇषਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਾਨੁष੍ਠੇਯਤ੍ਵਾਤ੍
ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਹਾਇਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਗਿਆ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਾਨੁਮਤਿਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਯਯੇ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਸਭ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਬਾਧਾਚ੍ ਚ
ਅਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਪਿ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ ਚਾਤੋ ऽਕਾਮਕਾਰੇ
ਅਤੇ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਲਈ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀ ਆਧਾਰ ਹੈ।
ਵਿਹਿਤਤ੍ਵਾਚ੍ ਚਾऽਸ਼੍ਰਮਕਰ੍ਮਾਪਿ
ਅਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਮ ਵੀ।
ਸਹਕਾਰਿਤ੍ਵੇਨ ਚ
ਇਹ ਵੀ ਸਾਥ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾਪਿ ਤ ਏਵੋਭਯਲਿਙ੍ਗਾਤ੍
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਹਨ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਕਰਕੇ।
ਅਨਭਿਭਵਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ
ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਨ੍ਤਰਾ ਚਾਪਿ ਤੁ ਤਦ੍ਦृष੍ਟੇਃ
ਪਰ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ, ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਵੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਾਨੁਗ੍ਰਹਸ਼੍ ਚ
ਵੱਖਰੀ ਮਿਹਰ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਰਜ੍ਜ੍ਯਾਯੋ ਲਿਙ੍ਗਾਚ੍ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਦੂਜਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਕਰਕੇ।
ਤਦ੍ਭੂਤਸ੍ਯ ਤੁ ਨਾਤਦ੍ਭਾਵੋ ਜੈਮਿਨੇਰ੍ ਅਪਿ ਨਿਯਮਾਤ੍ ਤਦ੍ਰੂਪਾਭਾਵੇਭ੍ਯਃ
ਪਰ ਜੋ ਉਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾ ਹੋਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੈਮਿਨੀ ਵੀ, ਨਿਯਮ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ।
ਨ ਚਾਧਿਕਾਰਿਕਮ੍ ਅਪਿ ਪਤਨਾਨੁਮਾਨਾਤ੍ ਤਦਯੋਗਾਤ੍
ਜੋ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਅਨੁਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਉਪਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਪੀਤ੍ਯ੍ ਏਕੇ ਭਾਵਮਸ਼ਨਵਤ੍ ਤਦ੍ ਉਕ੍ਤਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ', ਜਿਵੇਂ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਬਹਿਸ੍ ਤੂਭਯਥਾਪਿ ਸ੍ਮृਤੇਰ੍ ਆਚਾਰਾਚ੍ ਚ
ਪਰ ਬਾਹਰ, ਦੋਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਆਚਾਰ ਕਰਕੇ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨਃ ਫਲਸ਼੍ਰੁਤੇਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਰੇਯਃ
ਮਾਲਕ ਲਈ ਫਲ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਕੇ, ਆਤਰੇਯ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਰ੍ਤ੍ਵਿਜ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਔਡੁਲੋਮਿਃ ਤਸ੍ਮੈ ਹਿ ਪਰਿਕ੍ਰੀਯਤੇ
ਪੁਜਾਰੀ ਲਈ, ਔਡੁਲੋਮੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਸੌਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਹਕਾਰ੍ਯਨ੍ਤਰਵਿਧਿਃ ਪਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤृਤੀਯਂ ਤਦ੍ਵਤੋ ਵਿਧ੍ਯਾਦਿਵਤ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਤੀਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਉਹ ਹੈ, ਵਿਧੀ ਆਦਿ ਵਾਂਗ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਭਾਵਾਤ੍ ਤੁ ਗृਹਿਣੋਪਸਂਹਾਰਃ
ਪਰ ਪੂਰਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੌਨਵਦ੍ ਇਤਰੇषਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਪਦੇਸ਼ਾਤ੍
ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਸਿੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਮੌਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ।
ਅਨਾਵਿष੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਵਯਾਤ੍
ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਸੰਬੰਧ ਕਰਕੇ।
ਐਹਿਕਮ੍ ਅਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧੇ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮੁਕ੍ਤਿਫਲਾਨਿਯਮਸ੍ ਤਦਵਸ੍ਥਾਵਧृਤੇਸ੍ ਤਦਵਸ੍ਥਾਵਧृਤੇਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਨਿਯਮਤਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਅਸਕृਦੁਪਦੇਸ਼ਾਤ੍
ਵਾਪਸੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਪਦੇਸ਼ ਮੁੜ ਮੁੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।