ਨਾਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਤੁਤਯੇ ऽਨੁਮਤਿਰ੍ਵਾ
ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਮਨਜ਼ੂਰੀ।
ਕਾਮਕਾਰੇਣ ਚੈਕੇ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਪਮਰ੍ਦਂ ਚ
ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸ੍ਸੁ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਹਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਰਧਵ ਰੇਤਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵਿਚ ਸਪਸ਼ਟ ਉਲੇਖ ਹੈ।
ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਂ ਜੈਮਿਨਿਰਚੋਦਨਾਚ੍ਚਾਪਵਦਤਿ ਹਿ
ਜੈਮੀਨੀ ਸੰਪਰਕ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਨੁष੍ਠੇਯਂ ਬਾਦਰਾਯਣਸ੍ਸਾਮ੍ਯਸ਼੍ਰੁਤੇਃ
ਬਾਦਰਾਯਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀ ਉਲੇਖ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਰ੍ ਵਾ ਧਾਰਣਵਤ੍
ਜਾਂ, ਧਾਰਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਵੀ ਆਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤਿਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਉਪਾਦਾਨਾਦ੍ ਇਤਿ ਚੇਨ੍ ਨਾਪੂਰ੍ਵਤ੍ਵਾਤ੍
ਜੇ ਕਹੋ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਸਤੁਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਭਾਵਸ਼ਬ੍ਦਾਚ੍ ਚ
ਅਤੇ, ਭਾਵ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਰਕੇ ਵੀ।
ਪਾਰਿਪ੍ਲਵਾਰ੍ਥਾ ਇਤਿ ਚੇਨ੍ ਨ ਵਿਸ਼ੇषਿਤਤ੍ਵਾਤ੍
ਜੇ ਕਹੋ ਕਿ ਅਰਥ ਵਿਚ ਮਿਲਾਪ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਥਾ ਚੈਕਵਾਕ੍ਯੋਪਬਨ੍ਧਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਕ ਵਿਚ ਜੁੜਨ ਕਰਕੇ।
ਅਤ ਏਵ ਚਾਗ੍ਨੀਨ੍ਧਨਾਦ੍ਯਨਪੇਕ੍ਸ਼ਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ, ਲੱਕੜ ਆਦਿ 'ਤੇ ਕੋਈ ਨਿਰਭਰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸਰ੍ਵਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਯਜ੍ਞਾਦਿਸ਼੍ਰੁਤੇਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਵਤ੍
ਪਰ, ਯਜਨ ਆਦਿ ਦੀ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ।
ਸ਼ਮਦਮਾਦ੍ਯੁਪੇਤਸ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਥਾਪਿ ਤੁ ਤਦ੍ਵਿਧੇਸ੍ ਤਦਙ੍ਗਤਯਾ ਤੇषਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਾਨੁष੍ਠੇਯਤ੍ਵਾਤ੍
ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਹਾਇਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਗਿਆ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਾਨੁਮਤਿਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਯਯੇ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਸਭ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਬਾਧਾਚ੍ ਚ
ਅਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਪਿ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ ਚਾਤੋ ऽਕਾਮਕਾਰੇ
ਅਤੇ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਲਈ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀ ਆਧਾਰ ਹੈ।
ਵਿਹਿਤਤ੍ਵਾਚ੍ ਚਾऽਸ਼੍ਰਮਕਰ੍ਮਾਪਿ
ਅਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਮ ਵੀ।
ਸਹਕਾਰਿਤ੍ਵੇਨ ਚ
ਇਹ ਵੀ ਸਾਥ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾਪਿ ਤ ਏਵੋਭਯਲਿਙ੍ਗਾਤ੍
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਹਨ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਕਰਕੇ।
ਅਨਭਿਭਵਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ
ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਨ੍ਤਰਾ ਚਾਪਿ ਤੁ ਤਦ੍ਦृष੍ਟੇਃ
ਪਰ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ, ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਵੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਾਨੁਗ੍ਰਹਸ਼੍ ਚ
ਵੱਖਰੀ ਮਿਹਰ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਰਜ੍ਜ੍ਯਾਯੋ ਲਿਙ੍ਗਾਚ੍ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਦੂਜਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਕਰਕੇ।
ਤਦ੍ਭੂਤਸ੍ਯ ਤੁ ਨਾਤਦ੍ਭਾਵੋ ਜੈਮਿਨੇਰ੍ ਅਪਿ ਨਿਯਮਾਤ੍ ਤਦ੍ਰੂਪਾਭਾਵੇਭ੍ਯਃ
ਪਰ ਜੋ ਉਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾ ਹੋਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੈਮਿਨੀ ਵੀ, ਨਿਯਮ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ।
ਨ ਚਾਧਿਕਾਰਿਕਮ੍ ਅਪਿ ਪਤਨਾਨੁਮਾਨਾਤ੍ ਤਦਯੋਗਾਤ੍
ਜੋ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਅਨੁਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਉਪਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਪੀਤ੍ਯ੍ ਏਕੇ ਭਾਵਮਸ਼ਨਵਤ੍ ਤਦ੍ ਉਕ੍ਤਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ', ਜਿਵੇਂ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।