ਵਿਕਲ੍ਪੋ ऽਵਿਸ਼ਿष੍ਟਫਲਤ੍ਵਾਤ੍
ਵਿਕਲਪ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਫਲ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਕਾਮ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸਮੁਚ੍ਚੀਯੇਰਨ੍ਨ ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਹੇਤ੍ਵਭਾਵਾਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਮਿਲਾ ਕੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਾ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।
ਅਙ੍ਗੇषੁ ਯਥਾਸ਼੍ਰਯਭਾਵਃ
ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ, ਹਾਲਤ ਆਸਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿष੍ਟੇਸ਼੍ ਚ
ਅਤੇ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ।
ਸਮਾਹਾਰਾਤ੍
ਇੱਕਠੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਗੁਣਸਾਧਾਰਣ੍ਯਸ਼੍ਰੁਤੇਸ਼੍ ਚ
ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਗੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਾ ਤਤ੍ਸਹਭਾਵਾਸ਼੍ਰੁਤੇਃ
ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ ਚ
ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥੋ ऽਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦ੍ ਇਤਿ ਬਾਦਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ — ਬਾਦਰਾਯਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ — ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ।
ਸ਼ੇषਤ੍ਵਾਤ੍ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਵਾਦੋ ਯਥਾਨ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਇਤਿ ਜੈਮਿਨਿਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਸਿੱਖਿਆ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ ਹੈ, ਹੋਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਾਂਗ — ਜੈਮੀਨੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।
ਆਚਾਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਚਲਣ ਦੇ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤੇਃ
ਉਸ ਸੰਬੰਧੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ।
ਸਮਨ੍ਵਾਰਮ੍ਭਣਾਤ੍
ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਦੁਹਰਾਉਣ ਕਰਕੇ।
ਤਦ੍ਵਤੋ ਵਿਧਾਨਾਤ੍
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਨਿਯਮਾਤ੍
ਪਾਬੰਦੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਅਧਿਕੋਪਦੇਸ਼ਾਤ੍ ਤੁ ਬਾਦਰਾਯਣਸ੍ਯੈਵਂ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਪਰ ਉੱਚਤਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲ੍ਯਂ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਪਰ ਵੇਖਣ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਅਸਾਰ੍ਵਤ੍ਰਿਕੀ
ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਵਿਭਾਗਃ ਸ਼ਤਵਤ੍
ਫਰਕ ਸੌ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਅਧ੍ਯਯਨਮਾਤ੍ਰਵਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੇਵਲ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਨਾਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਤੁਤਯੇ ऽਨੁਮਤਿਰ੍ਵਾ
ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਮਨਜ਼ੂਰੀ।
ਕਾਮਕਾਰੇਣ ਚੈਕੇ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਪਮਰ੍ਦਂ ਚ
ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸ੍ਸੁ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਹਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਰਧਵ ਰੇਤਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵਿਚ ਸਪਸ਼ਟ ਉਲੇਖ ਹੈ।
ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਂ ਜੈਮਿਨਿਰਚੋਦਨਾਚ੍ਚਾਪਵਦਤਿ ਹਿ
ਜੈਮੀਨੀ ਸੰਪਰਕ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਨੁष੍ਠੇਯਂ ਬਾਦਰਾਯਣਸ੍ਸਾਮ੍ਯਸ਼੍ਰੁਤੇਃ
ਬਾਦਰਾਯਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀ ਉਲੇਖ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਰ੍ ਵਾ ਧਾਰਣਵਤ੍
ਜਾਂ, ਧਾਰਣ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਵੀ ਆਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤਿਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਉਪਾਦਾਨਾਦ੍ ਇਤਿ ਚੇਨ੍ ਨਾਪੂਰ੍ਵਤ੍ਵਾਤ੍
ਜੇ ਕਹੋ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਸਤੁਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਭਾਵਸ਼ਬ੍ਦਾਚ੍ ਚ
ਅਤੇ, ਭਾਵ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਰਕੇ ਵੀ।