ਸੈਵ ਹਿ ਸਤ੍ਯਾਦਯਃ
ਸੱਚ ਆਦਿ ਉਹੀ ਹਨ।
ਕਾਮਾਦੀਤਰਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਚਾऽਯਤਨਾਦਿਭ੍ਯਃ
ਇੱਥੇ ਤੇ ਉੱਥੇ, ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਆਦਰਾਦਲੋਪਃ
ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ ऽਤਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਾਤ੍
ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਹੇ ਗਏ ਬਚਨ ਕਰਕੇ।
ਤਨ੍ਨਿਰ੍ਧਾਰਣਾਨਿਯਮਸ੍ਤਦ੍ਦृष੍ਟੇਃ ਪृਥਗ੍ਘ੍ਯਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧਃ ਫਲਮ੍
ਨਿਰਧਾਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਨਾਲ ਫਲ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਦਾਨਵਦੇਵ ਤਦੁਕ੍ਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਲਿਙ੍ਗਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਤਦ੍ਧਿ ਬਲੀਯਸ੍ਤਦਪਿ
ਚਿੰਨ੍ਹਾ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਵਿਕਲ੍ਪਃ ਪ੍ਰਕਰਣਾਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਾਮਾਨਸਵਤ੍
ਪਹਿਲਾ ਵਿਕਲਪ ਮੌਕੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਅਤਿਦੇਸ਼ਾਚ੍ ਚ
ਅਤੇ ਵਧਾਉਣ ਕਰਕੇ ਵੀ।
ਵਿਦ੍ਯੈਵ ਤੁ ਨਿਰ੍ਧਾਰਣਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ ਚ
ਪਰ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਹੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਨਿਰਣੈ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਤੋਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾਦਿਬਲੀਯਸ੍ਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ ਨ ਬਾਧਃ
ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਉਕਤਿ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ।
ਅਨੁਬਨ੍ਧਾਦਿਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨ੍ਤਰਪृਥਕ੍ਤ੍ਵਵਦ੍ਦृष੍ਟਸ਼੍ ਚ ਤਦੁਕ੍ਤਮ੍
ਜੋੜ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵੱਖਰੀਅਤ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਦਪ੍ਯੁਪਲਬ੍ਧੇਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਵਨ੍ਨ ਹਿ ਲੋਕਾਪਤ੍ਤਿਃ
ਆਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ।
ਪਰੇਣ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਯ ਤਾਦ੍ਵਿਧ੍ਯਂ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨੁਬਨ੍ਧਃ
ਅਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਵਿਚ ਸ਼ਬਦ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜੋੜ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਕ ਆਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਭਾਵਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਤਿਰੇਕਸ੍ਤਦ੍ਭਾਵਭਾਵਿਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਤੂਪਲਬ੍ਧਿਵਤ੍
ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਪਰ ਅਨੁਭਵ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ।
ਅਙ੍ਗਾਵਬਦ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਨ ਸ਼ਾਖਾਸੁ ਹਿ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਵੇਦ ਵਿਚ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਦਿਵਦ੍ਵਾਵਿਰੋਧਃ
ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ।
ਭੂਮ੍ਨਃ ਕ੍ਰਤੁਵਜ੍ਜ੍ਯਾਯਸ੍ਵਂ ਤਥਾ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ
ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਵਾਂਗ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਭੇਦਾਤ੍
ਸ਼ਬਦ ਆਦਿ ਦੀ ਵੱਖਰੀਅਤ ਕਰਕੇ।
ਵਿਕਲ੍ਪੋ ऽਵਿਸ਼ਿष੍ਟਫਲਤ੍ਵਾਤ੍
ਵਿਕਲਪ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਫਲ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਕਾਮ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸਮੁਚ੍ਚੀਯੇਰਨ੍ਨ ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਹੇਤ੍ਵਭਾਵਾਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਮਿਲਾ ਕੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਾ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।
ਅਙ੍ਗੇषੁ ਯਥਾਸ਼੍ਰਯਭਾਵਃ
ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ, ਹਾਲਤ ਆਸਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿष੍ਟੇਸ਼੍ ਚ
ਅਤੇ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ।
ਸਮਾਹਾਰਾਤ੍
ਇੱਕਠੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਗੁਣਸਾਧਾਰਣ੍ਯਸ਼੍ਰੁਤੇਸ਼੍ ਚ
ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਗੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਾ ਤਤ੍ਸਹਭਾਵਾਸ਼੍ਰੁਤੇਃ
ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ ਚ
ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥੋ ऽਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦ੍ ਇਤਿ ਬਾਦਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ — ਬਾਦਰਾਯਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ — ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ।
ਸ਼ੇषਤ੍ਵਾਤ੍ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਵਾਦੋ ਯਥਾਨ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਇਤਿ ਜੈਮਿਨਿਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਸਿੱਖਿਆ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ ਹੈ, ਹੋਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਾਂਗ — ਜੈਮੀਨੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।