ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ ਚਾਥੋ ਅਪਿ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਯਾਦ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ ਏਵ ਚੋਪਮਾ ਸੂਰ੍ਯਕਾਦਿਵਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ।
ਅਮ੍ਬੁਵਦਗ੍ਰਹਣਾਤ੍ ਤੁ ਨ ਤਥਾਤ੍ਵਮ੍
ਪਰ, ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਵृਦ੍ਧਿਹ੍ਰਾਸਭਾਕ੍ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਰ੍ਭਾਵਾਦੁਭਯਸਾਮਞ੍ਜਸ੍ਯਾਦੇਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ ਚ
ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਧਾ ਤੇ ਘਟਾਅ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤੈਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਤਿषੇਧਤਿ ਤਤੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਚ ਭੂਯਃ
ਮੂਲ ਵਿਸ਼ਾ ਇਤਨੇ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਦਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਹ ਹਿ
ਇਹ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਪਿ ਸਂਰਾਧਨੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨੁਮਾਨਾਭ੍ਯਾਮ੍
ਮਨਾਉਣ ਵਿਚ ਵੀ, ਇਹ ਦਿੱਖ ਤੇ ਤਰਕ ਨਾਲ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਦਿਵਚ੍ਚਾਵੈਸ਼ੇष੍ਯਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਭ੍ਯਾਸਾਤ੍
ਇਹ ਚਾਨਣ ਆਦਿ ਵਾਂਗ ਬੇਅੰਤਰ ਹੈ; ਚਾਨਣ ਕਿਰਿਆ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੋ ऽਨਨ੍ਤੇਨ ਤਥਾ ਹਿ ਲਿਙ੍ਗਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ਼ਾਰਾ ਇੰਜ ਹੀ ਹੈ।
ਉਭਯਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤ੍ਵਹਿਕੁਣ੍ਡਲਵਤ੍
ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਤੇ ਲਪੇਟ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਸ਼੍ਰਯਵਦ੍ਵਾ ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍
ਜਾਂ ਚਾਨਣ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਂਗ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਾਨਣੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਵਾ
ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ।
ਪ੍ਰਤਿषੇਧਾਚ੍ ਚ
ਇਹ ਵੀ ਮਨਾਹੀ ਕਰਕੇ ਹੈ।
ਪਰਮਤਸ੍ਸੇਤੂਨ੍ਮਾਨਸਂਬਨ੍ਧਭੇਦਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ੇਭ੍ਯਃ
ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਰਾਏ ਮਾਪ, ਸੰਬੰਧ ਅਤੇ ਨਾਂ ਦੇ ਫਰਕਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਤ੍ ਤੁ
ਪਰ ਆਮਤਾ ਕਰਕੇ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਃ ਪਾਦਵਤ੍
ਇਹ ਬੁੱਧੀ ਲਈ ਹੈ, ਪੈਰ ਵਾਂਗ।
ਸ੍ਥਾਨਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਦਿਵਤ੍
ਖਾਸ ਥਾਂ ਕਰਕੇ, ਚਾਨਣ ਆਦਿ ਵਾਂਗ।
ਉਪਪਤ੍ਤੇਸ਼੍ ਚ
ਅਤੇ ਇਹ ਤਰਕਯੋਗ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਤਥਾਨ੍ਯਪ੍ਰਤਿषੇਧਾਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਲਈ ਮਨਾਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਸਰ੍ਵਗਤਤ੍ਵਮਾਯਾਮਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਭ੍ਯਃ
ਇਸ ਨਾਲ, 'ਆਕਾਸ਼' ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਸਰਵਵਿਆਪਕਤਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਫਲਮਤ ਉਪਪਤ੍ਤੇਃ
ਇਸ ਲਈ, ਫਲ ਤਰਕ ਕਰਕੇ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ
ਅਤੇ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਧਰ੍ਮਂ ਜੈਮਿਨਿਰਤ ਏਵ
ਜੈਮੀਨੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਬਾਦਰਾਯਣੋ ਹੇਤੁਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ਾਤ੍
ਪਰ ਬਾਦਰਾਯਣ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈ, ਕਾਰਨ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨ੍ਤਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਚੋਦਨਾਦ੍ਯਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਕਮ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਵੈਦਾਂਤਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਨਿਸਚੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭੇਦਾਨ੍ ਨੇਤਿ ਚੇਦ੍ ਏਕਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਪਿ
ਜੇ ਫਰਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ੍ਯ ਤਥਾਤ੍ਵੇ ਹਿ ਸਮਾਚਾਰੇ ऽਧਿਕਾਰਾਚ੍ ਚ ਸਵਵਚ੍ ਚ ਤਨ੍ਨਿਯਮਃ
ਆਤਮ-ਅਧਿਆਇ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ ਚ
ਇਹ ਵੀ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਸਂਹਾਰੋਰ੍ऽਥਾਭੇਦਾਦ੍ਵਿਧਿਸ਼ੇषਵਤ੍ਸਮਾਨੇ ਚ
ਅੰਤ ਨਤੀਜਾ ਅਰਥ ਦੇ ਅਭੇਦ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵਿਧਿ-ਸ਼ੇਸ਼ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯਥਾਤ੍ਵਂ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦ੍ ਇਤਿ ਚੇਨ੍ ਨਾਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍
ਜੇ ਸ਼ਬਦ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।