ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਪਿ ਸਪ੍ਤ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਵੀ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਪਾਰਾਦਵਿਰੋਧਃ
ਉਥੇ ਵੀ, ਉਸ ਕਰਤਬ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਕਰ੍ਮਣੋਰ੍ ਇਤਿ ਤੁ ਪ੍ਰਕृਤਤ੍ਵਾਤ੍
ਪਰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਗੱਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨ ਤृਤੀਯੇ ਤਥੋਪਲਬ੍ਧੇਃ
ਤੀਜੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਸ੍ਮਰ੍ਯਤੇ ऽਪਿ ਚ ਲੋਕੇ
ਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ ਚ
ਅਤੇ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤृਤੀਯਸ਼ਬ੍ਦਾਵਰੋਧਃ ਸਂਸ਼ੋਕਜਸ੍ਯ
ਤੀਜੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਰੋਕ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਸੁੱਕ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਸ੍ਵਾਭਾਵ੍ਯਾਪਤ੍ਤਿਰੁਪਪਤ੍ਤੇਃ
ਇਸ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹੋਣੀ ਸਹੀ ਹੈ।
ਨਾਤਿਚਿਰੇਣ ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਨ੍ਯਾਧਿष੍ਠਿਤੇ ਪੂਰ੍ਵਵਦਭਿਲਾਪਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੋਵੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ।
ਅਸ਼ੁਦ੍ਧਮ੍ ਇਤਿ ਚੇਨ੍ ਨ ਸ਼ਬ੍ਦਾਤ੍
ਜੇ ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਰੇਤਃਸਿਗ੍ਯੋਗੋ ऽਥ
ਫਿਰ, ਬੀਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ।
ਯੋਨੇਃਸ਼ਰੀਰਮ੍
ਜਣਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਸਰੀਰ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯੇ ਸृष੍ਟਿਰਾਹ ਹਿ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮਧਯ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਹੋਣੀ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਾਤਾਰਂ ਚੈਕੇ ਪੁਤ੍ਰਾਦਯਸ਼੍ ਚ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਚਨਹਾਰ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਵੀ।
ਮਾਯਾਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨਾਨਭਿਵ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਵਰੂਪਤ੍ਵਾਤ੍
ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਪਰਾਭਿਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ ਤੁ ਤਿਰੋਹਿਤਂ ਤਤੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧਵਿਪਰ੍ਯਯੌ
ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਬੰਧਨ ਤੇ ਉਲਟ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਹਯੋਗਾਦ੍ਵਾ ਸੋ ऽਪਿ
ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੀ।
ਸੂਚਕਸ਼੍ ਚ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇਰਾਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਚ ਤਦ੍ਵਿਦਃ
ਇਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੋਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਇਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਦਭਾਵੋ ਨਾਡੀषੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤੇਰਾਤ੍ਮਨਿ ਚ
ਇਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਅਤਃ ਪ੍ਰਬੋਧੋ ऽਸ੍ਮਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਇਸ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਤੁ ਕਰ੍ਮਾਨੁਸ੍ਮृਤਿਸ਼ਬ੍ਦਵਿਧਿਭ੍ਯਃ
ਪਰ ਇਹ ਹੀ ਹੈ, ਕਰਮ, ਯਾਦ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਹੁਕਮਾਂ ਕਰਕੇ।
ਮੁਗ੍ਧੇਰ੍ऽਧਸਂਪਤ੍ਤਿਃ ਪਰਿਸ਼ੇषਾਤ੍
ਜੋ ਮੂੜ੍ਹ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਧੂਰੀ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ।
ਨ ਸ੍ਥਾਨਤੋ ऽਪਿ ਪਰਸ੍ਯੋਭਯਲਿਙ੍ਗਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਹਿ
ਥਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਲਕੜੇ ਹਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲਾਗਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੇਦਾਦ੍ ਇਤਿ ਚੇਨ੍ ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮਤਦ੍ਵਚਨਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹਰ ਇਕ ਮਾਮਲੇ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ।
ਅਪਿ ਚੈਵਮ੍ ਏਕੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਹ ਮਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਅਰੂਪਵਦੇਵ ਹਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਤ੍ਵਾਤ੍
ਇਹ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਦੇ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਮੁੱਖ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਵਚ੍ਚਾਵੈਯਰ੍ਥ੍ਯਾਤ੍
ਇਹ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਆਹ ਚ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।