ਨਾਭਾਵ ਉਪਲਬ੍ਧੇਃ
ਜੋ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਨਾ-ਹੌਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਵੈਧਰ੍ਮ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਨ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਦਿਵਤ੍
ਸੁਪਨੇ ਆਦਿ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਖਰੀ ਹੈ।
ਨ ਭਾਵੋ ऽਨੁਪਲਬ੍ਧੇਃ
ਜੋ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਹੌਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾਨੁਪਪਤ੍ਤੇਸ਼੍ ਚ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦਾ।
ਨੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਸਮ੍ਭਵਾਤ੍
ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚਾਤ੍ਮਾਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕਤਾ ਸਾਬਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਪਰ੍ਯਾਯਾਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਿਰੋਧੋ ਵਿਕਾਰਾਦਿਭ੍ਯਃ
ਬਦਲਾਅ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦਾ।
ਅਨ੍ਤ੍ਯਾਵਸ੍ਥਿਤੇਸ਼੍ ਚੋਭਯਨਿਤ੍ਯਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਵਿਸ਼ੇषਃ
ਅੰਤਮ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸਦਾ-ਹੌਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਪਤ੍ਯੁਰ੍ ਅਸਾਮਞ੍ਜਸ੍ਯਾਤ੍
ਇਹ ਮਾਲਕ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦਾ।
ਅਧਿष੍ਠਾਨਾਨੁਪਪਤ੍ਤੇਸ਼੍ ਚ
ਅਧਾਰ ਦਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦਾ।
ਕਰਣਵਚ੍ ਚੇਨ੍ ਨ ਭੋਗਾਦਿਭ੍ਯਃ
ਜੇ ਆਤਮਾ ਸਾਧਨ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੋਗ ਆਦਿ ਕਰਕੇ।
ਅਨ੍ਤਵਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸਰ੍ਵਜ੍ਞਤਾ ਵਾ
ਫਿਰ ਜਾਂ ਸੀਮਿਤਤਾ ਆਵੇਗੀ ਜਾਂ ਸਰਬ-ਜਾਣਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਸਂਭਵਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਪੈਦਾ ਹੋਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।
ਨ ਚ ਕਰ੍ਤੁਃ ਕਰਣਮ੍
ਸਾਧਨ ਕਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਦਿਭਾਵੇ ਵਾ ਤਦਪ੍ਰਤਿषੇਧਃ
ਜੇ ਗਿਆਨ ਆਦਿ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਵਿਪ੍ਰਤਿषੇਧਾਚ੍ ਚ
ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਨ ਵਿਯਦਸ਼੍ਰੁਤੇਃ
ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਅਸ੍ਤਿ ਤੁ
ਪਰ ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਗੌਣ੍ਯਸਂਭਵਾਚ੍ ਛਬ੍ਦਾਚ੍ ਚ
ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਜੇ ਅਰਥ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ।
ਸ੍ਯਾਚ੍ ਚੈਕਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਬ੍ਦਵਤ੍
ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਲਈ, ਇਹ 'ਬ੍ਰਹਮ' ਸ਼ਬਦ ਵਾਂਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਹਾਨਿਰ੍ ਅਵ੍ਯਤਿਰੇਕਾਤ੍
ਕੋਈ ਵਾਅਦਾ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਬ੍ਦੇਭ੍ਯਃ
ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ।
ਯਾਵਦ੍ਵਿਕਾਰਂ ਤੁ ਵਿਭਾਗੋ ਲੋਕਵਤ੍
ਪਰ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਤਬ ਤਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤਕ ਬਦਲਾਅ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ।
ਏਤੇਨ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਃ
ਇਸ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵੀ ਸਮਝਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸਂਭਵਸ੍ ਤੁ ਸਤੋ ऽਨੁਪਪਤ੍ਤੇਃ
ਪਰ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਤੇਜੋ ऽਤਸ੍ ਤਥਾ ਹ੍ਯ੍ ਆਹ
ਇਸ ਲਈ ਅੱਗ; ਐਸਾ ਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਪਃ
ਪਾਣੀ।
ਪृਥਿਵੀ
ਧਰਤੀ।
ਅਧਿਕਾਰਰੂਪਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤਰੇਭ੍ਯਃ
ਉਸ ਮੌਕੇ ਦੀ ਰੂਪ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ।
ਤਦਭਿਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ ਏਵ ਤੁ ਤਲ੍ਲਿਙ੍ਗਾਤ੍ ਸਃ
ਪਰ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।