ਗਤਿਸਾਮਾਨ੍ਯਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਰਸਤੇ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ
ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਨਨ੍ਦਮਯੋ ऽਭ੍ਯਾਸਾਤ੍
ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦੱਸਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਕਾਰਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ ਨੇਤਿ ਚੇਨ੍ ਨ ਪ੍ਰਾਚੁਰ੍ਯਾਤ੍
ਜੇ ਬਦਲਾਅ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਕਰਕੇ, ਤਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਤਦ੍ਧੇਤੁਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ਾਚ੍ ਚ
ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣ ਕਰਕੇ ਵੀ।
ਮਾਨ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਣਿਕਮੇਵ ਚ ਗੀਯਤੇ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਲਿਖਤ ਹੀ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨੇਤਰੋ ऽਨੁਪਪਤ੍ਤੇਃ
ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ।
ਭੇਦਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ਾਚ੍ ਚ
ਅਤੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਕਰਕੇ।
ਕਾਮਾਚ੍ ਚ ਨਾਨੁਮਾਨਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾ
ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਨੁਮਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ਯੋਗਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ
ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਇਸ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਸ੍ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮੋਪਦੇਸ਼ਾਤ੍
ਅੰਦਰੋਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿੱਖਿਆ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਬਾਰੇ ਹੈ।
ਭੇਦਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ਾਚ੍ ਚਾਨ੍ਯਃ
ਅਤੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹੋਰ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਸ੍ ਤਲ੍ਲਿਙ੍ਗਾਤ੍
ਅਕਾਸ਼, ਇਸ਼ਾਰੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਰਕੇ।
ਅਤ ਏਵ ਪ੍ਰਾਣਃ
ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਪ੍ਰਾਣ ਵੀ।
ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ ਚਰਣਾਭਿਧਾਨਾਤ੍
ਜੋਤ, ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਉੱਲੇਖ ਕਰਕੇ।
ਛਨ੍ਦੋ ऽਭਿਧਾਨਾਨ੍ ਨੇਤਿ ਚੇਨ੍ ਨ ਤਥਾ ਚੇਤੋऽਰ੍ਪਣਨਿਗਦਾਤ੍ ਤਥਾ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਛੰਦ ਦੇ ਉੱਲੇਖ ਕਰਕੇ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨ ਦੀ ਅਰਪਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਐਸਾ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ।
ਭੂਤਾਦਿਪਾਦਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ੋਪਪਤ੍ਤੇਸ਼੍ ਚੈਵਮ੍
ਤੇ ਭੂਤ ਆਦਿ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਉਚਿਤਤਾ ਕਰਕੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਉਪਦੇਸ਼ਭੇਦਾਨ੍ ਨੇਤਿ ਚੇਨ੍ ਨੋਭਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਿਰੋਧਾਤ੍
ਜੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਣਸ੍ ਤਥਾਨੁਗਮਾਤ੍
ਪ੍ਰਾਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਗਲੇ ਸੰਬੰਧ ਕਰਕੇ।
ਨ ਵਕ੍ਤੁਰ੍ ਆਤ੍ਮੋਪਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਇਤਿ ਚੇਦ੍ ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਸਂਬਨ੍ਧਭੂਮਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍
ਜੇ ਕਹੋ ਕਿ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਆਤਮਕ ਸੰਬੰਧ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਤੂਪਦੇਸ਼ੋ ਵਾਮਦੇਵਵਤ੍
ਪਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵਾਮਦੇਵ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਜੀਵਮੁਖ੍ਯਪ੍ਰਾਣਲਿਙ੍ਗਾਨ੍ ਨੇਤਿ ਚੇਨ੍ ਨੋਪਾਸਾਤ੍ਰੈਵਿਧ੍ਯਾਦਾਸ਼੍ਰਿਤਤ੍ਵਾਦ੍ ਇਹ ਤਦ੍ਯੋਗਾਤ੍
ਜੇ ਕਹੋ ਕਿ ਜੀਵ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਾਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਰਕੇ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੋਹਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਸੰਬੰਧ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੋਪਦੇਸ਼ਾਤ੍
ਹਰ ਥਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਪਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਗੁਣੋਪਪਤ੍ਤੇਸ਼੍ ਚ
ਅਤੇ ਚਾਹੀਦੇ ਗੁਣ ਦੀ ਉਚਿਤਤਾ ਕਰਕੇ।
ਅਨੁਪਪਤ੍ਤੇਸ੍ ਤੁ ਨ ਸ਼ਾਰੀਰਃ
ਪਰ ਸ਼ਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਕਰ੍ਤृਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ਾਚ੍ ਚ
ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ।
ਸ਼ਬ੍ਦਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍
ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਮृਤੇਸ਼੍ ਚ
ਤੇ ਜੋ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਵੀ।
ਅਰ੍ਭਕੌਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ ਤਦ੍ਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ਾਚ੍ ਚ ਨੇਤਿ ਚੇਨ੍ ਨ ਨਿਚਾਯ੍ਯਤ੍ਵਾਦ੍ ਏਵਂ ਵ੍ਯੋਮਵਚ੍ ਚ
ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਐਸਾ ਹੀ ਨਾਮ ਪੈਣ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿੱਖਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ।
ਸਂਭੋਗਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਇਤਿ ਚੇਨ੍ ਨ ਵੈਸ਼ੇष੍ਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਖੇ ਕਿ ਭੋਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।