ਇਹ ਸਬ ਕੁਝ ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਾਸਤੇ ਉਲਲੇਖ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਲਲੇਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਕਸਦ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਮਝਾਈ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਨਕਲ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ, ਇਹ ਸਥਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਯਾਦ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਯੋਗਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦਲੀਲ ਦੇਵੇ ਕਿ ਇਹ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਮੂਲ ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਤਰਕ ਰਾਹੀਂ ਸਾਬਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹੈ। ਨਾਮ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਤਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਹਰਾਵੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੈਮੀਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਪਰ ਜੋਤਿਸ ਯਜ੍ਯ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦਗੀ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਚੀਨੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਿਘਲਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਿਘਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀਯ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਚਿਤਰਰਥ ਵਲੋਂ ਦਰਸਾਉਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਕਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਥਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਵੀ। ਕੰਪਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਖਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਹਿ ਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੀ, ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਵਿਦਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੱਖਰੇਪਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। "ਪ੍ਰਭੂ" ਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਕੁਝ ਲਈ ਇਹ ਅਨੁਮਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਦੀ ਉਪਮਾ ਰਾਹੀਂ ਮੰਨਤਾ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੂਖਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਐਸਾ ਹੋਣਾ ਢੁੱਕਵਾਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਰਥਪੂਰਨ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਜਾਣਣਯੋਗਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਉਲਲੇਖ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ "ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਹੈ", ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਆਨੀ, ਪ੍ਰਸੰਗ ਤੋਂ, ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਬਾਰੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਰੇ ਵੀ। ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਯਜ੍ਯ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕੁਝ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਦਾਹਰਣ ਰਾਹੀਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਹਦ ਆਦਿ, ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ। ਅੰਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਵੀ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।