ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹਿਤੀ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, "ਭੂਮਨ" ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਿੱਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਰਵਤ੍ਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਹੋਣ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਦੇ ਹਨ। imperishable ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਾ ਹਰ ਚੀਜ਼ 'ਕਮਾਂਡ' ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਾ 'ਵੱਖਰੇਪਣ' ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਦੇਖਣ ਅਤੇ ਕਰਣ" ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅਗਲੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। "ਚਲਣ" ਅਤੇ "ਬੋਲਣ" ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਚਰਚਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਉਲੇਖ ਕਰਕੇ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਉਪਜੀਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਉਲੇਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਕਸਦ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਆਤਮਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਘੱਟ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਕਲ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਵੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਕਰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਯੋਗ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਮੂਲ ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਤਰਕ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਤਮਾ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਹੈ। ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੁਹਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਿੱਸਦਾ ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੈਮੀਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਸ਼ਹਿਦ" ਵਰਗੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਪਰ "ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼" ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੈ। ਬਾਦਰਾਯਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਯਕੀਨਨ ਹੈ। "ਅਣਦੇਖੀ" ਅਤੇ "ਸ਼ਹਿਦ ਦੇ ਪਿਘਲਣ" ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਿਘਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਿਤਰਰਥ ਵਲੋਂ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਧੀ ਦੇ ਉਲੇਖ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਰਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਪਾਠਨ ਦੀ ਮਨਾਈ ਹੈ। ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੰਪਨ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ। "ਆਕਾਸ਼" ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਲੇਖਾਂ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਵਿਦਾਈ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। "ਸਵਾਮੀ" ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕਹਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਦੀ ਉਪਮਾ ਨਾਲ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪਹਚਾਣ, ਮਹਾਨਤਾ, ਅਤੇ ਸਰਵਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ, ਸਰੂਪ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।