ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਉਲੇਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਦ੍ਵੈਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਉਤੇ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਜੁੜਾਅ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੀਵ ਰੇਖਾਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਕਿ ਰਾਤ ਵੇਲੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਇਹ ਸੰਬੰਧ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਬਤ ਵੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੱਖਣੀ ਅਯਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਰਸਤੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਰੇਖਾ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਤੇ ਅਵੱਖਤਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਬਿਜਲੀ, ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਬਿਜਲੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਦਰੀ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਲਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਨੇੜਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਨਾਂ ਉਥੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਾਹਕ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਇਆ ਹੈ। ਜੈਮਿਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ 'ਉੱਚਾ', ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁੱਖ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁੜ ਕਰਮ ਵਲ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਬਦਰਾਯਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ', ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਗਲਤੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਰਿਵਾਜ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਫ਼ਰਕ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਕਾਸ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੁਕਤ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਆਤਮਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਸੰਗ ਅਨੁਸਾਰ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਵਿਭਾਜਿਤ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੈਮਿਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਰਾਹੀਂ, ਵਿਵਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਰਾਹੀਂ। ਔਦੁਲੋਮੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਉਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਬਦਰਾਯਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਵਰਨ ਅਤੇ ਪੂਰਵ ਅਸਤੀਤਵ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਬਦਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਣਹੋਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਜੈਮਿਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਮਨਨ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਬਦਰਾਯਣ: ਦੋਹਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਮ ਵਾਂਗ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਯੁਕਤਿਸੰਗਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਗਦੇ ਹਾਲਤ ਵਾਂਗ। ਦੀਵੇ ਦੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਵਾਂਗ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਲੀਨਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੰਸਾਰਕ ਕਿਰਿਆ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਸੰਗ ਅਤੇ ਉਪਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ।