ਇਕ ਵਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁੱਝਲ ਸੂਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਵਿਆਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਹਿਯੋਗ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਕਈ ਗੁਣ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਕੇਵਲ ਉਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਯਾਦ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਿਰਪਾ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੂਜਾ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਉਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਗੈਰ-ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ; ਜੈਮਿਨੀ ਵੀ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਿਯਮ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੇ ਕਰਕੇ। ਇੱਥੇ, ਯੋਗਤਾ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ," ਜਿਵੇਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਬਾਹਰ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ, ਸ੍ਰੁਤੀ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਦੇ ਕਰਕੇ। ਫਲ ਮਾਲਕ ਲਈ ਹੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਆਤਰੇਯ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਊਡੁਲੋਮੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਪੁਜਾਰੀ ਲਈ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਕੁਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਉਹ ਹੈ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ। ਪਰ ਕੁੱਲਤਾ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨਿਸਕਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ। ਪਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਬੰਧ ਦੇ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਚਰਚਾ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇ ਦੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਿੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਨਿਯਮ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੇ ਕਰਕੇ ਵੀ। ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਅਤੇ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਉਸ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਕਰਕੇ। ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਕ੍ਰਿਆ, ਮਿੱਤਰ, ਯੁਕਤ ਹੈ। ਬੈਠ ਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਦੇ ਕਰਕੇ ਵੀ। ਅਡੋਲਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਯਾਦ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਫਰਕ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵਿਦਾਈ ਤਕ, ਇਹ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਪਾਪ, ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਲਈ ਵੀ, ਪਤਨ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਉਸ ਤਕ ਸੀਮਤ ਹਨ। ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ, ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਫਲ ਲਈ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਿੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁਝ ਲਈ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਕਰਕੇ ਖਤਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੋਲ-ਚਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੂਤਰਾਂ, ਵਿਆਖਿਆਕਾਰਾਂ ਦੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ, ਧਿਆਨ, ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਸਹਿਯੋਗ, ਨਿਯਮ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨ, ਬੋਲ-ਚਾਲ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਇਕ-ਅਗਰਤਾ ਵਿਚ, ਆਖਿਰ ਆਤਮ-ਰੂਪ ਦੀ ਪਛਾਣ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।