ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ‘ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਵਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵਿਦਵਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁਝ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਜਾਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੀ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। suppression (ਦਬਾਓ) ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਰਜਾ ਉੱਤੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੈਮੀਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਵਿਦੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਬਾਦਰਾਯਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਰਮ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵਾਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਮਾਨ ਹੈ। retention (ਰੋਕ) ਵਾਲੀ ਵਿਦੀ ਵਾਂਗ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਵਿਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਫ਼ਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸਤਿਤਵ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਹਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਅਰਥ ਵਿਚਕਾਰ-ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਸਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਗ, ਇੰਦਨ ਆਦਿ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਯਜਨ (ਕਰਮ) ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਸਾਰਿਆਂ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਆਦਿ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਸਹਾਇਕ ਕਰਮਾਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਵੀ ਕਰਣੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ। ਸਭ ਲਈ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਖਤਰੇ ‘ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਵੀ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤਬਾਂ ਵੀ ਵਿਦੀਤ ਹਨ। ਸਹਯੋਗ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਤੋਂ ਵੀ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ। ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਕਰਮ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਅਧਿਕਰਤਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਵਿਚਕਾਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਯਾਦ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੂਜਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਉਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਅਣਹੋਣੀ ਨਹੀਂ; ਜੈਮੀਨੀ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਿਯਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤੇ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਕਰਕੇ। ਯੋਗਤਾ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤਨ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ,” ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਕਹਿਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਬਾਹਰ, ਦੋਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਫਲ ਮਾਸਟਰ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਆਤਰੇਯਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਊਡੁਲੋਮੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪੁਜਾਰੀ ਲਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਦੇ ਲਈ ਇਹ ਸੰਕੁਚਿਤ ਹੈ। ਇਕ ਹੋਰ ਸਹਯੋਗੀ ਦੀ ਵਿਦੀ ਹੈ, ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਵਿਦੀ ਆਦਿ ਵਾਂਗ। ਪਰ ਕੁੱਲਤਾ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਨਿਸਕਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਮੂਨ (ਚੁੱਪ) ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ। ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸੰਬੰਧ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਚਰਚਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਨਿਯਮ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਿਖਲਾਈ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਵਾਪਸੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।