ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਵਧੀਕ ਮਾਣਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਭੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਸੰਬੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਿੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਆਮਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ। ਅਗਲੇ ਅੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਬਦ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸੰਬੰਧ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੈ। ਇਹ ਫਰਕ ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿੱਧੇ ਅਨੁਭਵ ਵਾਂਗ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਡੱਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਹਰ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਭੀ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤਰ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਰਮ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਫਰਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਫਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਪੱਖ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਵਿਅਕਲਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਵੱਖਰੇ, ਮਨਚਾਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ। ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਲਤ ਆਧਾਰ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰਤ: ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੋੜ ਕੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਇੱਕੋ ਗੁਣ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਵੀ। ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਅਤੇ ਇਹ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਬਦ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੈਮਿਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਅਮਲ ਦੇ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸਿੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਧੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ। ਸੀਮਾ ਕਰਕੇ ਵੀ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਬਾਦਰਾਯਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹੀ ਢੰਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਨਿਰੀਖਣ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਰਬਤ੍ਰ ਨਹੀਂ। ਫਰਕ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਿਰਫ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਪੱਖ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਨਾਲ ਵੀ। ਦਬਾਉਣਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੀ ਉਰਧਵ-ਗਤੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖ ਹੈ। ਜੈਮਿਨੀ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਧੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਬਾਦਰਾਯਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀ ਸ਼ਬਦ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਵਿਧੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਰਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ। ਜੇਕਰ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਵਿਧੀਆਂ, ਅੰਗ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਲਾਭ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਧੀਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਪੱਖ ਸ਼ਬਦ, ਅਮਲ, ਅਤੇ ਨਿਰੀਖਣ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।