ਇਹ ਬਾਤ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚ ਆਦਿ ਗੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹੀ ਮੁੱਖ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਜਜ਼ਬਾਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਆਦਿ ਤੋਂ ਉਤਪੱਤੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ ਕੁਝ ਛੱਡਣਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਉਕਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਿਹਾਰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਨਤੀਜਾ ਅਲੱਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਵਾਰ ਪਿਛਲਾ ਵਿਕਲਪ ਸੰਦਰਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਵਿਆਪਕਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੀ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਅਤੇ ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਉਕਤੀ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੁੜਾਵ ਆਦਿ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਭਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਸਮਾਨਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਬਦ ਵੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਜੁੜਾਵ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਹੀ ਆਤਮਾ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇਹ ਭਿੰਨਤਾ ਉਸ ਦੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅਨੁਭਵ ਵਾਂਗ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਹਰ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ। ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਬਦਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਰਕੇ ਵੀ। ਜਦ ਨਤੀਜਾ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਵਿਕਲਪ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚਾਵੇ, ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਵਸਥਾ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ। ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ। ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਇੱਕੋ ਗੁਣ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੀ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਇਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੈਮਿਨੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਮਲ ਦੇ ਵੇਖਣ ਤੋਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਦੁਹਰਾਵ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਉਹ ਗੁਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਸੀਮਾਵਾਂ ਕਰਕੇ। ਪਰ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਹੜਾ ਵਿਹਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਮਾਨ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਭਿੰਨਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੌ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ।