ਇਕ ਵਾਰ, ਵਿਆਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਬਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੁਝ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਕਈ ਵਾਰ ਵਿਅਕਤੀਕ ਅੰਤਰ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸाधਨਾ ਵਿੱਚ, ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਤਾ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਉਪਾਯਨ' ਸ਼ਬਦ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਛੰਦ ਸਿਰਫ਼ ਸਤਕਾਰ ਜਾਂ ਗੀਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਇਹੀ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵਿਰੋਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ। ਜਦ ਤੱਕ ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਲਈ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਤਰਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸाधਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਾਬੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਸਹਾਇਕ ਕਰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ, ਵਿਚਕਾਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਅਧਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਾਂਗ, ਵਟਾਂਦਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਉਹੀ ਗੁਣ—ਸਚ ਆਦਿ—ਇੱਕੋ ਹਨ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ, ਆਦਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਉਲਲੇਖ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਨਿਰਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਤੀਜੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਦਾਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੰਕੇਤਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮੁੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਵ ਵਿਕਲਪ ਸੰਦਰਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਣ 'ਤੇ। ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੀ। ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨ ਹੀ ਹੈ, ਨਿਰਣੇ ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ। ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀ ਉਲਲੇਖ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ। ਸੰਬੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਹੋਰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਤਰ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਮਤਾ ਤੋਂ ਵੀ, ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਪਿੱਛਲੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦ ਵਧੇਰੇ ਮੁੱਖ ਹੈ, ਸੰਬੰਧ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਵਿਅਕਤੀਕਤਾ ਉਸ ਦੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰਖ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਵੇਦ ਵਿੱਚ। ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤਰ ਆਦਿ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ। ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਵਾਂਗ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ; ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵੀ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਆਖਿਆਕਾਰਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਵਿਦਿਆ, ਕਰਮ, ਸੰਬੰਧ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਸਮਝ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ, ਆਮਤਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਉਚਿਤਤਾ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।