ਇਹ ਕਥਾ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੇ ਗਹਿਰੇ ਬੋਧ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ, ਕਰਮ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ ਸਿਦਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਚੈਨਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਜਾਂ ਉਤਥਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਰਮ, ਯਾਦ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲੱਛਣ ਹਰ ਥਾਂ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦਲੀਲ ਕਰੇ ਕਿ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਹਰ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਨਿਰਾਕਾਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਿਰਾਕਾਰਤਾ ਹੀ ਮੁੱਖ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਬੇਮਕਸਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਕਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਯਾਦ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਪਾਣੀ ਨਾ ਲੈਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ। ਵਧ-ਘਟ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਮਝੌਤਾ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਜ਼ੋਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਅਪਰਗਟ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਪ੍ਰਤਖਸ਼ ਅਤੇ ਤਰਕ ਰਾਹੀਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਭੇਦ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ; ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ਼ਾਰਾ ਐਸਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੰਡ। ਜਾਂ, ਚਾਨਣ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਾਨਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਜਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ। ਅਤੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਵੀ। ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਮਾਪ, ਸੰਬੰਧ ਅਤੇ ਨਾਂਕਰਨ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਰਾਹੀਂ ਖੰਡਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਆਮਤਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ। ਇਹ ਬੁੱਧੀ ਲਈ ਹੈ, ਪੈਰ ਵਾਂਗ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਚਾਨਣ ਆਦਿ ਵਾਂਗ। ਅਤੇ ਇਹ ਤਰਕਸੰਗਤ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਲਈ ਕੋਈ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ, 'ਆਕਾਸ਼' ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਸਰਵਵਿਆਪਕਤਾ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਨਤੀਜਾ ਤਰਕ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹੈ। ਅਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੈਮੀਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈ। ਪਰ, ਬਾਦਰਾਯਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਆਦੇਸ਼ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚੈ ਸਾਰੇ ਵੈਦਾਂਤ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਸਵ-ਅਧਿਐਨ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਨਤੀਜਾ ਅਭੇਦ ਅਰਥ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਕ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦਲੀਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੇ ਉਚਾਰਣਾਂ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ, ਆਤਮਾ, ਚਾਨਣ, ਕਰਮ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।