ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਤੱਕ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਇਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਤੀਜੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਸੀਮਾ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਤੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸੁੱਕਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਹੋਣਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਫਰਕ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਹੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਬਦ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਫਿਰ, ਬੀਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰੀਰ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਚਨਾ ਮੱਧ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਚਨਹਾਰ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਮੋਹ ਦਾ ਪਰਿਣਾਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੋਂ ਹੀ ਬੰਧਨ ਅਤੇ ਉਲਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਸੰਕੇਤ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਨਾਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਇਥੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਕਰਮ, ਯਾਦ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਵੀ, ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲੱਛਣ ਹਰ ਥਾਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਫਰਕ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹਰ ਕੇਸ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਹ ਮਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਦਰਅਸਲ, ਇਹ ਨਿਰਾਕਾਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਰਥਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇਹੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਵੀ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ। ਪਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਧਾ ਅਤੇ ਘਾਟ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਿਮਤੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਾ ਇਥੇ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਇਹ ਅਵ੍ਯਕਤ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਪ੍ਰਤੱਖ ਅਤੇ ਤਰਕ ਰਾਹੀਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਭਿੰਨ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਆਦਿ ਵਾਂਗ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਕੇਤ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਅਤੇ ਲਪੇਟ।