ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁੜ੍ਹ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਿੱਖਿਆ ਸਦਾ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਜੀਵਾਤਮਾ ਜਾਂ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਾਣ ਦੇ ਲਛਣਾਂ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ—ਜੀਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੰਢ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਗੁਣ ਦੀ ਇੱਥੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ embodied soul (ਦੇਹਧਾਰੀ ਜੀਵ) ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਉਪਯੋਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਵੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦਲੀਲ ਦੇਵੇ ਕਿ ਬਚਪਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਲਬਧੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਵੱਖਰਾ ਪੱਧਰ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸੰਦਰਭ ਵੀ ਇਹੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਆਤਮਾਵਾਂ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦਗੀ ਕਰਕੇ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਥਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕਰਕੇ ਵੀ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਉਪਨিষਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਮਾਰਗ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਅਤੇ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਾਸਕ, ਦੇਵਤਾ, ਜਗਤ ਆਦਿਕ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਰਿਵਾਜ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਹ embodied ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਤਾ ਆਦਿ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਦੋ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਰੂਪ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ (Vaiśvānara) ਦਾ ਅਰਥ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਹੀ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ inference (ਅਨੁਮਾਨ) ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸ਼ਬਦ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਤੀਤ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਤੱਤ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ direct ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਜੈਮਿਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਆਸ਼ਮਰਥਯਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੈ। ਬਾਦਰੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਕਰਕੇ। ਜੈਮਿਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਸੰਦਰਭਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਹੀ ਇਹ ਹੈ। ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ inference (ਅਨੁਮਾਨ) ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਬਦ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸੰਦਰਭ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਉਚਿਤ ਨਜ਼ਰੀਏ, ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਦਰਭਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਪਰਮ ਤੱਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।