ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਰਮ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਂ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਇਹ ਵੰਡ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਨਾਂ-ਰੱਖਣ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਉਲਟਾ ਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਅਨੁਭਵ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਵਧਾਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਥੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜੇ ਪੂਰਨ ਏਕਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਬੜਾਈ ਮਿਸਾਲ ਵਜੋਂ ਤਰਖਾਣ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵੀ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਖੁਦ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤਦ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਜਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਂ-ਰੱਖਣ ਕਰਕੇ ਭਾਗ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਅਚਰਜ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਨੌਕਰ ਜਾਂ ਜੂਆਰੀ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਦਿ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਮਨਾਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰਕੇ ਹੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਦਿੱਖ ਹੈ, ਅਸਲ ਨਹੀਂ। ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਇਰਾਦੇ ਆਦਿ ਵਾਲਿਆਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਥਾਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੀ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਬੋਲੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਹ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਹੱਥ ਆਦਿ, ਜਦੋਂ ਤਕ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਅਲੱਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸੂਖਮ ਹਨ ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹਨ। ਇਹ ਹਵਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਅੱਖ ਆਦਿ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕੱਠਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਵੀ ਸਿਖਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਅਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੰਦ੍ਰੀਅਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ; ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੂਖਮ ਹਨ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਦਿ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ। ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ (ਪਰਮਾਤਮਾ) ਇਸ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ। ਪਰ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਵੰਡ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਾਸ ਆਦਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਬਦ ਅਨੁਸਾਰ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੁਦਾਈ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਿਆਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਰਾਹੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਗ੍ਰਹਿਣਾ ਵਿੱਚ। ਪਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ। ਅਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।