ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਹਿਰ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਉਠਾਏ। ਜਦੋਂ ਕਈ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਅਵਸਥਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅੰਤਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ," ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਈ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ "ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਂਦਾ ਹੈ, ਅੰਤਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ," ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਤੱਤ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਵੀ ਅੰਤਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਸਲ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਗੁਣ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਸ਼ਤਾ ਆਦਿ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਣਨ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਣਨ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਆਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਨਤੀਜਾ ਨਿਕਲਦਾ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਰਤਾ ਉਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਵੀ ਉੱਲੇਖਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੋ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਉਲਟ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਜਾਣਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਗਲਤ ਸਮਝ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਲੀਨਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬੜ੍ਹਈ ਦੋਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੱਤ ਤਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜਦ ਤੱਕ ਯਤਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਨਿਯਮ ਤੇ ਮਨਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਹੀ ਹੈ; ਕੁਝ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਜਾਂ ਜੂਆਰੀ ਵਾਂਗ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਦਿ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਸਿਆਣੇ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਦੇਹ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੈ, ਆਗਿਆ ਤੇ ਮਨਾਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਦਿ ਨਾਲ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਲਗਾਤਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਥੇ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੈ। ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ (ਅਣਦੇਖੀ) ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ। ਨੀਤੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਇਰਾਦਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਇੱਥੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ "ਸਥਾਨ ਦੇ ਅੰਤਰ ਕਰਕੇ," ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ (ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ) ਬਾਰੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੁੱਖ ਅਰਥ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਦੱਸ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਬੋਲੀ (ਵਾਣੀ) ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਰਸਤਾ ਵੀ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਤੱਕ ਹੱਥ ਆਦਿ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਬਹੁਤ ਸੁੱਖਮ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਹਨ। ਇਹ ਹਵਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿੱਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅੱਖ ਆਦਿ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ; ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਇਹੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁੱਖਮ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰੀਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੀਵ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅਸਲ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਿਆਣਪੂਰਕ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।